.tonBouton.

Guess who's coming to dinner?

2012-02-24T13:29:00.000+01:00

Heb je je ooit al eens afgevraagd wat er zoal te stempelen valt (voor de Vlaming: hiermee bedoelen we we degelijk niet 'doppen')?
Wij wel!

In de aanloop naar Van Katoen wordt er hier een en ander bijeengebrainstormd. We laten al een paar tipjes los, maar voor het echte werk moet je op 14 april op Van Katoen zijn.
Ik heb uit goede bron vernomen dat er hier en daar nog wat plaatsjes zijn in de workshops, dus haast je rep je zeere ende rap.

Ik kijk er al ongelooflijk naar uit!

.tonBouton. in 100 en enige voorwerpen

2012-02-03T15:41:00.001+01:00

14.

'Casserole die 10 litermagen kan vullen'

Braadpan van in de jaren stillekens, die minstens 10 hongerigen kan vullen en haast evenveel weegt als haar inhoud in liters water.
Nog niet getest, maar kan ongetwijfeld ovenheerlijk ongekneed brood voortbrengen, alsook menige stoofpot en zelfs al eens een mosselke.
Past evenwel niet in de pompbak en amper in de kast :)
Vandaag van de grond geraapt in deze kringwinkel, en per plooifiets en beestenwagon naar het Gentse gebracht. Net toen ik beslist had de aanschaf van the real thing nog even uit te stellen.

Ps: Heb jij ook zo'n pot, en wat maak jij erin?

Prezi

2012-01-25T18:20:00.000+01:00

Ik maakte vandaag mijn eerste Prezi, zo wijs dat dat is! De Prezi is voor een lesje dat ik vrijdag ga geven in het 6e leerjaar.
Krijg je al goesting om te gaan tekenen of Preziën?

SpielerEI

2012-01-21T12:10:00.000+01:00

Als je lief zich een goochelaar waant op een zaterdagochtend...

4 op een rij

4 op een kluitje

Wat doet hij nu?

3 op een rij! (Applaus)

En hoppa...

Zo snel dat je echt niet meer kan volgen...

Tadaaaa!

(Waar is nu dat ei?)

Ah, daar is dat ei!

Smakelijk weekend!

The turin horse

2012-01-14T10:59:00.001+01:00

Ik beken... soms sukkel ik in slaap in de cinema, om dan na enkele minuten wakker te schrikken en het gevoel te hebben dat ik vanalles gemist heb. Ken je dat ook, zo'n slaapdronken paniekske?

Bij de Turing horse was het weer zover. Na een kwartier zat ik te knikkebollen, geen intellectuele hoofdpose die me kon tegenhouden.
Hmm, niet meteen een aanrader zou je dan denken? Mis poes.

Dat slaapje was zo'n loutering! Ik had het gevoel alsof ik niets van de film gemist had en zat de overige twee uren met wijdopen ogen meer dan midden in de film.

Hoe dat kan? De Turin horse is misschien wel de a-ller-traa-aa-aag-ste film die ik ooit zag. Hij duurt behoorlijk lang, en voor elke scene wordt int lang en int breed de tijd genomen. Zo veel zelfs, dat je niet anders kan dan je overgeven aan het moment zelf en kijken, voelen, ruiken, proeven van wat er gebeurt. De traagheid van de tijd voelen en er toch even helemaal van loskomen.

De film gaat over het Turijnse paard, een paard dat volgens menigeen ervoor gezorgd heeft dat Nietzsche gek geworden is. Nietzsche zag hoe het paard ~~afgerost~~ geslagen werd, en sloeg zijn armen rond de nek van het beest. Kort daarna verloor hij - Nietzsche - voorgoed zijn zinnen.

Wie dat paard is, kom je in deze film te weten. Voor zover je al in de ziel van een paard kan kijken, in the Turin horse kom je er toch even heel dichtbij. Je wordt teruggeblazen in het leven van twee mensen en een paard, waar weinig gebeurd, maar de onderhuidse spanning is toch te snijden. Plak daar nog een melancholische soundtrack en prachtige beelden bij...

Voor de Gentenaars: maandagavond in Kask cinema!

Ps: De aardappeleters scene (die zeker 4 keer terug komt) doen we hier thuis nog regelmatig eens na aan de eettafel :)

There's nothing quite like a real book

2012-01-12T16:27:00.000+01:00

Wat ben jij momenteel aan het lezen?

Hij/Zij tas

2011-12-30T22:44:00.002+01:00

Begin dit jaar had ik al aan mijn kleine teen gevoeld dat 2011 het jaar van de snor zou worden.
De koffiesnorrenmok, het betere baardwerk voor een regering, snorrenkussens, een snorrenbaby, snorrenkoekjes,... je zag ze ongetwijfeld ook allemaal passeren.

Geen betere afsluiter dus van het snorrenjaar dan eentje met haar op: de hij/zij snorrentas.
Sober katoen met flockfolie uit haar winkel.
Een 'hij' trok het snorrentas kerstfeestlotje*, maar zijn 'zij' was er zo niet nog wilder van. Afwachten wie daar de snor draagt.

* In mijn pakje zat een fijn boek van Niccolo Ammaniti en een vette pak chocola :)

Wensboom

2011-12-26T15:39:00.000+01:00

Fijn eindejaar!

.tonChapon. ofte uw kerstkieken

2011-12-23T12:43:00.000+01:00

Pardon? Een chapon?
Un chapon est un coq de l'espèce Gallus gallus domesticus qui a été castré afin d'atteindre une plus grande tendreté et une plus grande masse.

Toen Tess me de naam van mijn Secret Santa doorstuurde, dacht ik even dat het een foutje was. Het was niemand minder dan Mamarina, die vorig jaar voor mij van lieve kerstvrouw deed. Een ferme uitdaging dus om haar nu op mijn beurt blij te maken!
Ze houdt van appelgroen en kippen, dus heb ik haar e~~en pot van mijn muurverf~~ een kip, een kiek, gecastreerde haan gestuurd.

De kip is gebaseerd op een Argentijns exemplaar, ooit meegebracht uit Buenos Aires. Ik heb haar familie via het internet proberen traceren, helaas zonder resultaat... Dus maakte ik er zelf eentje.

Wat is er zo bijzonder aan deze kip? Ze eet plastieken zakjes. Liefst van die slappe, die je, nadat ze in haar buik gepasseerd zijn, weer kan hergebruiken om je vuilbak mee te bekleden.
Het is dus zowaar een handige kiek.

Een korte gebruiksaanwijzing:

En hoe maakt u ze?

Druk het patroon af op A3 formaat, of print de twee delen op A4 (die u dan achteraf plakbandgewijs weer verenigt).

Zo ziet ze er afgewerkt uit:

Na het knippen van alle stofdelen maakte ik eerst de poten en vleugels. Dan komt de kop. Let op bij het knippen van de kop: ik knipte één kop + lijf in één deel samen voor de achterkant, en één keer de kop en het lijf (hier effen groen) apart zoals op het patroon getekend. Vooraan komen er immers twee gaten zodat je de zakjes er kan uittrekken en insteken.

Zo ziet dat er dan geknipt uit:

Het groene voorlijf staat niet op de foto.
Bij de kop heb ik wel wat gesukkeld om de lelletjes proper in te naaien. Op zo momenten mis ik haar ruimtelijk inzicht. Dat wil ik u besparen, dus bij deze.

Leg de lelletjes omgekeerd op de goede kant van de stof. Stik vast.

Vouw alle lelletjes goed naar binnen. Leg de goede stofdelen op elkaar en stik rondom. Gebruik het eerste stiksel (waarmee je de lelletjes vastmaakte) als leidraad en stik daarop.

Daarna: deze delen omkeren, opvullen, en de kop onderaan sluiten. Poten aan het achterlijf bevestigen. Voorlijf omboorden aan de boven en onderkant. Zorg ervoor dat de elastiek er aan de kant van de poten nog tussen kan.
En dan rest je enkel nog het voorlijf aan dit stuk bevestigen, met de vleugels ertussen op dezelfde wijze als de lelletjes. Omkeren, rekker erin, knoop voor het oogje en klaar.

Mijn vakantie is al begonnen, hopelijk die van jullie ook gauw!

Warmte op de radio

2011-12-20T13:20:00.000+01:00

Prachtige uitzending van Blue Bayou gehoord op radio 1, warme muziek voor op koude dagen, een aanrader.
Je kan ze hier herbeluisteren (kies jongste uitzending).

De howdy cowboy holster

2011-12-19T11:35:00.001+01:00

Het patroon, voor mochten er zoals deze madam nog tantes of moeders of zusters of moemoes zijn die er eentje willen maken.

Afprinten op A4 formaat.
Veel plezier ermee!

Dit weekend/Secret Santa

2011-12-17T12:40:00.000+01:00

Een rood met witte stippen pak ging dit weekend op de post. De mevrouw van de post wist niet waar ze het had en vond het zo jammer dat die lelijke sticker erop moest. Hopelijk is de postbode er even blij mee.
Doen jullie dit jaar ook mee?

De kerstversiering hangt op, de ramen moeten nodig gepoetst en de sint ziet af.
De kerstvakantie is nu echt in zicht!

Fijn weekend!

Howdy

2011-12-11T16:37:00.001+01:00

Mijn meetjesman werd 4. Hij is een kereltje met veel fantasie, en het toeval wil dat zijn tante daar ook een tandje van weg ~~had~~ heeft.

Roodkapje in het bos dat eigenlijk den hof is.

De baby op schoot is niet mijn grote broer ;)

De jongste moest altijd de ~~pineut~~ indiaan zijn.

Het skai vestje maakte mijn mama in tweevoud (cowboy en indiaan droegen dezelfde outfit).

Het beeld dat ik van dat fenomenale vestje had werd gecombineerd met haar patroon en haar vakkundige uitleg. En we waren vertrokken...

Lederen kringloopwinkelbroek

wordt vestje

met koetjesbont voering.

De metalen knopen zijn drukknopen.

Wandelstaf

wordt een s(t)okpaardje.

De riemen zijn van reepjes broek gemaakt.

De broek leverde ook nog een holster met riem op...

en een snor. Een 'sjalleke' mocht ook niet ontbreken.

En stoere meteman: "If your Horse aint wanting to go there, neither should you."

Chocoladetaart om van achterover te vallen.

2011-12-07T11:31:00.000+01:00

Hou u vast, want deze chocoladetaart is niet te onderschatten. Ze trekt namelijk haar neus op voor geforceerde fotoshoots (lees: op een driepikkeltafeltje op de venstertablet balanceren bij daglicht).
Janina Modaal vroeg naar nutteloze weekendbezigheden: bij deze.

Ziet dat er niet heerlijk uit - moest van de foto afdruipen, misschien niet half zo smakelijk als deze madam dat kan maar toch een beetje.

Helaas. Dag Boch bordje, welkom leegte in mijn allerfavorietste servies. De taart heb ik toch maar bijeengeschraapt en nog met veel smaak opgegeten uit het vuistje. Want zo lekker en stevig is ze wel, die taart.

En hoe maak je ze?

Benodigdheden
O 100 g bruine suiker (genre pannenkoeken)
O 6 eieren
O 400 g melk of pure chocola (of restjes van onthoofde sinten en pieten)
O 1 tl kaneel
O 3 dl opgeklopte room
En voor erbij:
O snuifje bloemsuiker
O een aardbei
O een toefje slagroom (die overige deciliters) of crème anglaise

Aan de slag!
Verwarm de over voor op 180°. Beboter een springvorm en bekleedt met bakpapier.
Meng de suiker en eieren en klop ze in een tiental minuutjes helemaal schuimig.
Smelt de chocolade au bain marie, en meng ze samen met de kaneel onder het eiermengsel. Spatel de room eronder tenslotte nog onder.
Ik bakte de taart zo'n 40 minuten, maar mijn oven is echt wel een kanjer. De breinaaldtest brengt altijd soelaas!

Als dat geen nuttige weekendbezigheid is.

Van den hond

2011-11-25T14:14:00.002+01:00

Ik vind honden ge-wel-dig. Echt. Dat komt niet alleen doordat ik allergisch ben aan katten. Honden zijn grappig en ontroerend tegelijk, echte pantoffelhelden met een ongelooflijk karakter waar je niet om heen kunt.

In de reeks 'Van den hond', vandaag de onvergetelijke hond Bruno uit de wonderbaarlijke film 'Les Triplettes de Belleville'.

Bruno

Bruno is het prototype van je-trouwste-vriend hond. Madame Souza, bomma van anderhalve meter lang, doet hem als klein keuteltje cadeau aan haar kleinzoon Champion. Champion woont als garçon maudit alleen bij zijn oma. Overdag tikt er de klok, 's avonds zingt de televisie Josephine Baker.
Madame Souza voelt aan het snorhaar op haar bovenlip dat Champion iets mist... een vriend?

Voor Bruno is het onvoorwaardelijke liefde op het eerste gezicht. Hij wordt een echte speelkameraad, een makkertje, een maatje.

Maar Champion zou geen garçon maudit zijn, als hij niet met een zucht blijft hopen dat er toch meer moet zijn in het leven...

Kleine Champion heeft immers een droom...

Hij wil kampioen worden. Wereldkampioen koereur!

Vanaf dan komt onze vriend Bruno - intussen geen keuteltje meer maar goed van poten en oren voorzien - wat meer op het achterplan.
Terwijl de grootstad rondom hun huis groeit, en groeit, en groeit, geeft Champion zich over aan een strak trainingsschema. Bruno blijft alleen achter, trouw als een hond kan zijn, wachtend op zijn baasje.

Wanneer Champion ontvoerd wordt, kan Bruno pas echt zijn ware aard tonen. Samen met Madame Souza transformeren ze in misdaadavonturiers. Ze volgen hun neus, op zoek naar Champion. Zonder zich vragen te stellen - wat kunnen honden dat goed - steekt Bruno met Madame per boot de grote plas over, helemaal tot in Belleville.

(Waar is Bruno?)

In Belleville blijkt Bruno een rasechte muilentrekker te zijn. Om een centje bij te verdienen, meet hij zich als een echte method actor de rol van blindgeleidehond aan.

Welke hond doet hem dat na?
En jawel, uiteindelijk toont Bruno nog maar eens zijn ware aard, wanneer hij met de staart gestrekt zijn eigen leven voor zijn baasje op het spel zet.... Spannend!

Of heeft Bruno gewoon een afkeer van Italianen...?

Wat het ook zij, Bruno is een onvergetelijke hond waar ik graag eens een toerke mee zou gaan doen.

Les triplettes de Belleville is bijna 10 jaar oud intussen, maar een film om te zien en te herbezien. Hij werd gemaakt door Sylvain Chomet, die vorig jaar ook het prachtige L'illusionist maakte, een tot dan nooit eerder verfilmd script van Jacques Tati.

Fijn weekend!

Oh nee - ik had ze nooit mogen bakken op 175°

2011-11-20T18:49:00.000+01:00

Ja, dat komt ervan.
Als je schrinkels bakt op 180°, dan krimpen ze maar liefst 7 keer. Da's 7 keer korter én 7 keer dikker.

Wie zoals ik een of ander Chiroverleden onder de overgooier heeft, kent ze ongetwijfeld. Favoriete bezigheid op bivak of een druilerige zondag: schrinkels maken.
Ik was ze eerlijk gezegd helegans vergeten, tot ik om een of andere duistere reden in de Banier stond. En daar lagen ze: 6 vellen voor een dikke 6 euro.

Zo'n vel is eigenlijk een soort van plastiek, met een gladde en een ruwe kant. Op de ruwe kant kan je tekenen. Je knipt je tekening uit, legt ze even in de oven, en je knipsel krimpt. Voila.

Nu herinner ik me van dat geschrinkel vooral dat het eindresultaat nooit was wat ik in gedachten had. Maar met de schrinkels die ik daar in de Banier zag liggen is dat verleden tijd. Waar schrinkelpapier vroeger doorzichtig was, en je dus zelf moest tekenen en kleuren, is er nu ook: gekleurd papier.

En wat een mogelijkheden geeft dat! (Bericht aan mezelf: dit begint hier op serieuze promoprietpraat te trekken. Bericht aan de firma Shrinkels: ik sta open voor bedankingen in natura.)
Weg met amateuristisch geteken van peetjes. (Bericht aan de meelezer: wie nog nooit geschrinkeld heeft, heeft hier ongetwijfeld geen boodschap aan. De ervaren/teleurgestelde schrinkelaar springt nu echter een gat in de lucht. Nu dus. Hoppa.)

Om u enkele misbaksels uit uw oven te besparen, een korte handleiding voor de geïnteresseerden, met prentjes en zo.

1. Teken met potlood de vorm van je peetje op de ruwe kant van het schrinkelpapier. Hou er rekening mee dat alles 7 keer kleiner wordt, dus teken niet te klein!

2. Als je toch wil schrijven/tekenen/kleuren op je peetje, dan kan dat ook op de ruwe kant. Potloodlijnen kan je weggommen.

3. Wil je een 'peetje' in de kleur van je schinkelpapier, dan wordt de gladde kant je 'propere kant'. Hou hier rekening mee om je afbeelding te tekenen/spiegelen.

4. Knip de vorm uit. Opgelet bij fijner knipwerk, het papier is fragiel in hoekjes (scheurtjes). Oogjes of andere ~~lichaams~~openingen kan je maken met de perforator.

5. Leg je peetje op de gladde kant van zilverpapier, op de bakplaat. De oven moet zo'n 175° warm zijn (hetelucht). Leg de 'goede' kant naar boven (afhankelijk van wat je wil is dit de ruwe beschreven kant of de gladde onbeschreven kant).

6. Blijf kijken door je ovenraampje. En o wee, het wonder geschiedt!

(Zoek de spartelende vis)

7. Als je denkt, nu gaat het fout, dan heb je het fout. De schrinkel krult helemaal op, maar ontvouwt zich weer als hij helemaal gekrompen is. Laat hem er lang genoeg inzitten zodat hij helemaal terug ontkrult.

8. Neem het zilverpapier met je gekrompen peetje uit de oven. Vouw het zilverpapier over de schrinkel en leg er een kloefer van een boek op, om hem helemaal plat te laten afkoelen. Na enkele minuutjes is hij helemaal hard. Is hij toch niet perfect plat? Je kan hem dan opnieuw opwarmen!

Je kan de schrinkel makkelijk ergens oplijmen (speldje, oorbel,...) of er andere zotte dingen mee doen. Ik ben benieuwd naar jullie creaties!

En omdat Nele, Janina en Mamarina een beestige cowboytip gaven, mogen ze een opspelddiertje van op deze pagina uitkiezen :)
Foto's van de beestige cowboy himself komen eraan. Ik geef alvast mee dat er een lederen kringloopwinkelbroek aan gesneuveld is...

Tulband cake (waar je 3 dagen van eet)

2011-11-19T17:44:00.001+01:00

Deze cake is er eentje uit mijn kindertijd. Mijn moeder maakte toen zelf nog yoghurt met zo'n yoghurtmachine. Haar tulbandcake is dan ook geweldig omdat er yoghurt in zit (jammie) en omdat de vorm zo heerlijk ouderwets is.

Ik botste in de kringwinkel op een knaloranje tulbandvorm, deed een huppel, belde het thuisfront voor het recept, en mijn eerste tulbandcake was een feit.

Wat de cake voor een lui wijf als ik zo geweldig maakt, is dat er geen weegschaal aan te pas komt. Alles wordt gemeten met één tas. Een koffietas. Theetas. Melktas. Soeptas. ~~Soutas.~~
Kom vous voulez. (Eén en dezelfde tas weliswaar, anders loopt het gegarandeerd in de soep. Wat bij deze cake bijzonder moeilijk is, maar toch.)

Smakelijk!

Ps: De cake bewaart vlotjes 3 dagen, als hij het tenminste zolang trekt bij jou thuis...
Pps: Wie mijn geschrift niet kan lezen, mail gerust :)

Weekend met een gouden randje

2011-10-31T18:11:00.001+01:00

Zomaar een uur bijslapen, verplichte onthaasting door 4 treinen met vertraging op één ochtend, goud aan de Ardense bomen, stil wachten op een hert (dat niet kwam), slapen in een doorligbed van een krakend hotel met David Lynch allures (opgezette everzwijnen, aaibaar behang, smorende haard), grappige eekhoorn buitelingen naast de ontbijttafel, stijve kieten, voor 't eerst in drie jaar steak op het bord, een vallende ster.

Spruitje

2011-10-25T20:46:00.000+02:00

Kikker lust geen spruitjes. Zoveel is duidelijk.

(Hij heeft zo drie uur aan tafel gezeten...)

Maar wij wel! Uit de lochtink van de schoonpapa. Met gestoomde stukjes pompoen, wortel en krielpatatjes. Even afbakken in ajuin, en een mosterdsausje voor ernaast.
Smakelijk!

Pief poef paf

2011-10-22T12:48:00.000+02:00

Ik groeide op met cowboys op de achterbank van onze auto. The very best of Ennio Morricone in het cassettedek, terwijl de zon onderging en we van de Hollandse kust terug naar huis reden.

Toen werden er op de BRT nog zaterdagmiddagfilms gedraaid vol wolfijzers en schietgeweren. The good, the bad and the ugly. A fistful of dollars. Once upon a time in the West. Zalig vonden we dat, en ik kan ze nog steeds meefluiten. (Voor al uw westernkwissen, één adres.)

In ruil voor mijn kwisvaardigheden, wil ik ook iets aan u vragen.
Metekindman wordt binnenkort 4, en is van tijd tot tijd een halve cowboy. (Ook soms een draak, een piraat, en de ridder doet het ook goed...) Nu wil tante .tonBouton. er een heleganse cowboy van maken, en zoekt ze nog straffe pief poef paf ideeën.

Heb jij je kind al eens de bollekenssjaal omgebonden?
Staat er bij jullie een paard in de living? Laat het me weten!
Gouden tips worden verzilverd in de vorm van een kleine beestig dankje :)

An apple a day

2011-10-06T21:17:00.000+02:00

'Design is not just what it looks like and feels like.

Design is how it works.'

Steve Jobs

Macintosh, 1984. Gezien in de Pinakothek der moderne (München)

Ongelooflijk toch dat deze al bijna 30 jaar oud is.
Jobs was een visionair.

Naakte feiten

2011-10-04T23:47:00.000+02:00

T-shirt omhoog, buik uitsteken en schrijven maar op onze buik:

D-e z-o-m-e-r

Foto, konijn & benenwerk: Bunnyspice

Het waren twee weken van contentement in die laatste nazomerzon, waarin alles draaide rond een vrij-gezellig chicaweekendje en prachtig trouwfeest. Foto's volgen, denk alvast Johnny Camione l' Amoroso, Gentse dokken en tien opgedraaide en opge-bollekes-klede madammen :) Dat krijg je als twee vriendinnen met elkaar besluiten te trouwen.

Op één van die nazomerochtenden (cornflakes in de mondhoeken, waar zijn die teenslippers en een trein die binnen 10 minuten staat te vertrekken) werden het lief en ik verrast.
Wie had daar met zijn vettige pollen op onze ruit getekend?
Tip: we wonen in wat onze vrienden 'de boomhut' noemen, op zo'n dikke 2 meter van de grond.

Nooit gedacht dat onze naakte vrienden van het oude huis ons zover zouden achtervolgen.

Terwijl ik hier met een berg zon in mijn hart afwezig zat te zijn, deden drie blogmadammen van tikkerke en kreeg ik de vraag om eens iets over mezelf te vertellen.
Bedankt voor de curieuzeneuzigheid Karen, Emilie en Cornelie!
Lijstjes zijn hieraan voorafgegaan, een klaagmuur vol uit de voegen gebarsten briefjes. Ahum :)

1. Ken je die videoclip van Blind Melon/No rain, met die bij in turnpak?
Denk de bril weg, en dat was ik in het eerste leerjaar, zonder bril weliswaar, wel een beetje mollig.
Ik deed toen al graag van toneelke, we speelden het stuk Alfred J. Kwak van Herman Van Veen, en ik was één van de zingende zoemende bijen. Ik vind het nog altijd geweldig om eens het vel van een ander aan te doen, al komt het er de laatste jaren soms te weinig van.

2. Van te weinig verkleedgerief is anders geen sprake. Na meerdere verhuizingen kan ik van een tiental overvolle verkleedkoffers nog steeds moeilijk afstand doen. Menig kledingsstuk is ook al van mijn kleerkast naar mijn verkleedkoffer verhuisd, nog meniger omgekeerd. De pruiken blijven voorlopig nog waar ze zijn, maar in een stad waar niemand mij kent zou ik al eens een bril met plastieken glazen durven opzetten. Sjans dat ik veel volk ken in nog meer steden ;-)

3. En met die koffers ben ikzelf ook al enige keren verhuisd. 8 keer welgeteld. Terwijl dat mij vroeger als kind één van de grootste verschrikkingen leek, van huis te wisselen, zie ik er nu ook wel fijne kantjes van. Enkele toch. Mail me gerust voor al uw morele verhuisbijstand.

4. Ik werk met computers en letters, ook al heb ik eigenlijk geen zittend computergat en loens ik een beetje na een dag cijfers op een scherm.
Twee jaar gelden heb ik dan ook van ommezwaai gedaan, en nu combineer ik de gatzitterij met lerares-in-wording zijn. Want via afstandsonderwijs kan je tegenwoordig worden wat je wil - zelfs vroedvrouw.
Soms zwaar, studeren en werken, maar vooral ongelooflijk spannend. Het is een kinderdroom die uitkomt om helemaal tijdvergetend (wat is een lesuur kort!) voor de klas te staan.

5. Op tijd komen is niet mijn sterkste. Ken je dat spelletje van raad eens een minuut? Tja...

6. Een goede reden om te laat te komen vind ik 'ik moest mijn boek nog uitlezen'. Een boek laat zich niet zomaar wegleggen, zeker niet als je bijna op het einde zit. Ik lees heel graag en zet mijn boeken op kleur in de boekenkast.
Het boek dat ik vanochtend uitlas op de pendeltrein was Cold Spring Harbor van Richard Yates, die je wellicht kent van Revolutionary Road. Niemand kan schrijven als die man. Heel mooi.
Eerste zin:
"Alle zorgen om Evan Shepards onbehouwen jeugd werden goedgemaakt toen hij op zijn zeventiende, in 1935, verliefd werd op auto's."

7. Ik heb mijn broek gesleten in het jeugdwerk, speelpleinwerk. Als kind vond ik het een grote verschrikking. Ik ben welgeteld één middag naar het speelplein gegaan, maar vanaf een jaar of 16 werd dat plots een ongelooflijke uitlaatklep. Ik heb er meer geleerd dan in mijn ~~vier~~ euh zes jaar op de uniefbanken...

8. Over broeken gesproken, ik draag zelden de een broek, aan rokken echter geen gebrek in de kleerkast.

9. Op tram 3 gaan zitten vond ik echt louterend, ik kan het iedereen aanraden. Je vraagt je minder af waar die tram naartoe rijdt, maar geniet des te meer van met je hoofd uit het raampje hangen en van het uitzicht te genieten. Bij onze trams moet je daarvoor nogal halsbrekende toeren uithalen, maar de oude Portugese trammetjes zijn hiervoor uiterst geschikt.

10. Tijdens die startrit op tram 3 heb ik de televisie uit de ruit gegooid - bij wijze van spreken, we kijken er wel nog dvd's op, maar weg met antennes, kabels en digiboxen.
Een verademing, echt.

Zo, en dan is het nog mijn beurt om nieuwsgierig te zijn, dus gooi ik het stokje door naar
° Spiegelstiksels
° Sotlikes
° Janina

.tonBouton. in 100 en enige voorwerpen

2011-09-13T20:53:00.001+02:00

Oon zette het in gang, en liet al een ganse regenboog schatten passeren.
Deze madam deed er vandaag nog een schepje bovenop. Ben benieuwd of hun huis erna ook zo'n stal was als de mijne...

Ik heb er nog eentje klaar, deze keer met een kleur dat eigenlijk feitenlijk geen kleur is - zwart.

13.

Mijn zwarte schatten.

° Onsterfelijke vetplant in Schotse zwarte mok. Cadeautje van mijn lief ter herinnering aan zijn overgetelijke Schotland whiskey trip (zonder mij weliswaar). Porselein, kloek, draagt het label 'radijs'. Luchthaven Glasgow, 2011

° Book bunny. Verjaardagscadeau aan mijn lief, om zijn zware lectuur wat ruggensteun te geven. Cadeauwinkeltje Gent, 2011.

° Dwarsligger. Mijn lievelingsboek in klein formaat, om altijd bij de hand te hebben wanneer de leesnood te hoog is. Paard van Troje, 2010.

° Venetiaans gondelbolbootje. Gebruikt voor het spel 'iets zichtbaar verstoppen' in Argentinië. Hout en glas, met zilveren opschrift Venezia. Schudbolletje met zilversneeuw in water bovenop. Meegenomen uit een huurappartement in Buenos Aires door mijn reisgezellen en cadeau gekregen enkele weken na ontvoering. Buenos Aires, 2009.

° ♥ knoopje uit Parijs. Meegebracht door Tweemeisjes en per post naar de Vlaanders gefladderd. Plastiek, in Argentijns zwart kadertje gekleefd. Nederland 2011.

° Portugees kipje. Metaal geverfd. Lissabon 2007.

° Kurkentrekker snor. Nieuwjaarscadeau, multifunctioneel en zeer onderhoudend tijdens feestjes. In bijhorende snorrendoos, 2011.

° Moleskine Parijs. Uitvoerig verslagboekje, met nummering op kaart van velerlei bezienswaardigheden en categorisch overzicht. Eerste aantekeningen dateren van 2009.

Mocht je van pikkedief kunnen doen, wat zou jij in je sjakosj moffelen?

Ver-t a a r t

2011-09-11T15:01:00.000+02:00

Ik ben vertaart. Een taartje ouder. Een oude taart nog net niet :)

Vriendin N. was vroeg opgestaan, om op een kookeiland met mij van Nigella te doen.

N. doet een Nigella'ke.

Wij zijn een goed team, N. en ik.

Zo heeft zij me geleerd dat je met een ei moet schudden om te weten of het overtijd is. Meetjeslandse wijsheden, daar smullen we van.

En ik liet haar haar momentje, met de chocola en de pannenlekker.

Deze snoepjes, van porselein, werden getest en goedbevonden, om er uw bladerdeeg mee voor te bakken. Dàg slappe taartbodems!

We vonden ook de truuk met het bakpapier uit, kwestie van de chocola royaal uit te smeren en de presenteerschaal onbevelkt te kunnen voorschotelen aan uw gasten.

En toen kwam het volk, at, dronk, en liet een frigo vol halve taart achter. Het was een heerlijke dag!

Ps: Raad eens wat ik als ontbijt op bed gegeten heb vandaag?

Pps: Geloof het of niet, maar die platte bruine ingezakte taart links was ronduit de lekkerste!

.tonBouton. in 100 en enige voorwerpen

2011-09-09T16:24:00.001+02:00

12.

'Rood'.

° Kledingborstel kameel, rood velours, met staartje. Rommelmarkt.
° Telraam, met ongeveer 10x 10 bolletjes, niet nageteld, wankel. Rommelmarkt.
° Melodica, merk Hohner, plastiek, voor wanneer de accordeon te zwaar is. Rommelmarkt 9040 Gent.
° .tonBoutoorbellen. met Brusselse rommelmarkt knopen.
° Punnikpaddenstoel, geverfd hout. Wegens punnik jeugdtrauma's nog niet gebezigd. Deel van paddenstoelenverzameling. Rommelmarkt ergens ten velde.
° Vanillesuiker, Portugees, hangt ingekaderd de keuken te begeuren. A vida Portuguesa, Porto 2011.
° dvd Gosford Park, zwaar hilarisch en tijdens een moordweekendje geïmiteerde film van Robert Altman, 2001.
° Blikken doosje, met Russisch opschrift. Rommelmarkt aan de Zsa Zsa Rouge.
° Muziekdoosje, La vie en rose. The Grasshopper, Brussel.
° Plastieken lintmeter, voor het betere naaimeetwerk. Carrefour, Gent.

Met dank aan Oon voor de voorzet.
En ja, ik heb eens een nieuwe kodak nodig, of zomerzon.

Voor de bakker/voor de prutser

2011-08-27T22:29:00.000+02:00

Bijna schooltijd, neefje B. gaat naar het eerste leerjaar en is er helegans klaar voor.
De boekentas, die koos hij zelf.

Het is er één van Bakker - bakkertje, bakker, bakkermans, van bakkergem, bakkertje bakkertje(*) komt er dan spontaan in mij op :)

Een boekentas dus, en de pennenzak, die maakte tante tonBouton zelf.

Dat die pennenzakken hier al van voor de zomer in den ronde vliegen. Vlijtige Oon zette ons op weg, en Spiegelstiksels deed er een schepje bovenop ter hoogte van de flapjes. Het resultaat: een leuk naaiprojectje waar een ex-kleuter heel erg blij van werd.

Tijdens het naaien heb ik nog enkele bevindingen meegemaakt - men maakt wat mee zo naaiende! Ik deel ze graag voor de prutsers zoals ik, teneinde u veel miserie te besparen.
Ik knip de hoekjes zoals Spiegelstiksels voordeed pas uit, nadat ik de zijnaden al aan elkaar gestikt heb. Bij een eerste versie deed ik het zoals haar, maar die uitknipsels pasten langs geen kanten op elkaar, met veel gepruts en een scheve pennenzak als resultaat.

Concreet verliep de tweede poging als volgt:
- Nadat de onderkanten aan elkaar gestikt zijn, leg ik de stof zoals Oon beschreef.
- Ik strijk eens over de vouwen. Met een strijkijzer :)
- Ik naai de zijkanten volledig aan elkaar, op een halve centimeter van de rand.
- Ik teken de vier hoekjes af. Hier kan je afhankelijk van de gewenste lengte en breedte kiezen voor vierkantjes of rechthoekjes.
- Ik knip de hoekjes uit. Er gaat dus ook een stuk van het zijstiksel af, dat geeft niet.
- Ik stik nog eens over het zijstiksel zodat de draad niet uitrafelt.
- Vanaf daar volg ik spiegelstiksels.

Leve de prutsers, ils tirent leur plan!

(*)

Wann kommt der Bus?

2011-08-19T15:03:00.000+02:00

In fünf Minuten.
Eén van de eerste zinnen die ik ooit in de Duitse les leerde. Schoon toch die Deutsche Sprache!

Volgden daarna:
Goethes Erben (jaja, ik ben nog een zwartjaslegerbotientje geweest), Mackie Messer (zie hier Helmut op zijn best met fonteinen zowaar) en dit prachtige boekje van Süskind.

Twee jaar geleden kwam daar Heimat bij, een geweldige vierdelige filmreeks van Edgar Reitz. Denk Il Meglio Gioventu maar dan auf Deutsch. Ganz schön ist das.
De Heimat is eigenlijk de Hunsrück, en meer bepaald het dorpje Woppenroth (in de serie Schabbach genaamd). En daar moesten we naartoe...

Ganz tollekens ist es hier!

Sehr steil sind die Wegen.

Und tief die Dalen (wichtig um 'mit steil' ab zu dahlen doch).

Somsteids ein bischen datiert, aber komisch ist das sicher, so mitten ins Dorfs.

Und von Zeit zu Zeit wahnten wir uns der Zauberer von Oz.

Im Wald haben wir viele Brombeeren gesehen.

Daarna gingen we met de immer punktliche Zug nog naar Berlijn, Freiburg en Munchen.

Uber das Mauer gekuckt.

Photokens getrochen

Eis geschleckt bei Fraulein Frost - das war super!

Und schöne Plekskens entdeckt.

Bier mit Limonde? Es hat gesmeckt.

Allen dahien!

Glücklich

2011-07-16T15:46:00.000+02:00

Van het werk van deze kerels word ik instant glücklich op een sombere regendag met keelontsteking :)

Gerhard Glück - Kleefeld

Gerhard Glück - Mona Lisa

Gerhard Glück - Tortenwurfmachine

En wie herkent deze..?

Michael Sowa - Vogel

Bericht aan mezelf

2011-07-03T20:10:00.000+02:00

Ga geen pannenkoeken meer eten bij De lozen boer in je nieuwe soldenjurk.

'Ge moogt hier nog komen.' - 'Oh, schone reclame.' - 'Pas maar op als ze hier komen controleren op zwartwerk, dat ze niet denken dat ge er hier vanonder aan het muizen zijt.' - 'Oh ge wist dat alles hier in karrookes* was?!'

Nee dus :)

* ruitjes

Nieuwsgierig aagje?

2011-06-22T22:15:00.000+02:00

Vorige week was ik de deur uit, de vlieger op, hop naar mijn allerfavorietste vakantieland. Na een flink examen geschiedenis (voor al uw Merovingerische vragen, één adres) was dat meer dan gepermitteerd.

Kikker deed van thuiswachter. En dat was nodig, want we verwachtten een belangrijk pakket van Liesbet en haar kikker uit de Lage Landen...

Na lang wachten was het zover.

Een pakje, voor kikker en mezelf stond er op de omslag.

Wat zou daarin zitten...? Kikker wist het al!

Juij, een boek!
En terwijl wij met ons gat in de Portugese zon aan onze tijd werkten...

Zat kikker, en las...

... en las

en las...

en leesdege...

tot hij niet meer kon.

En daarmee is het kikker masterplan definitief ingezet!
Wil je er meer over weten en er misschien ook deel van uitmaken (een eigen kikker inbrengen mag, maar hoeft niet), laat alvast een berichtje na.

Binnenkort hoor je er meer van!

Tongdraaien

2011-06-07T17:13:00.000+02:00

Als zij dat kan... Laat die confituur maar komen, Elza!

Ps: Aan mijn tijd wordt nog gewerkt, nog een heel kersenseizoen te gaan :)

Strooi eens een complimentje

2011-05-17T21:25:00.000+02:00

Ik wou er al een tijdje geleden eens een stukje over schrijven.
Haar opbeurende stukje deed me er weer aan denken!

Voeg de daad bij het woord - of was het omgekeerd - met de complimentjes van Mwah!

Hollandse tekstverwennerij, of wat had je gedacht?
Komt in handig uitdeelformaat, met personaliseerbare achterkant en boekje vol overtuigende getuigenissen van gebruikers.

Met dank aan Lot voor al haar buitenlandse connecties - mij heeft ze - en omdat ze lekker in haar vel zit :)

Een danske placeren

2011-05-16T18:41:00.000+02:00

Tussen het laptopgetokkel door, eentje uit de i-tunes map 'feest!'.
Niet voor mensen met een zittend gat.

Vanochtend op het toilet

2011-05-14T13:27:00.001+02:00

Betrapt!
Met zo'n kikker in huis weet je nooit :)

Brusselmans in Oostende

2011-05-07T10:08:00.000+02:00

MuZee - wat een naam! - was ooit een warenhuis aan zee. In de tachtiger jaren gingen de Oostendenaren er met de grove borstel over. Ze overschilderden het tot een lichte open plek, waar vandaag bekende en minder bekende kunstenaars een tweede leven krijgen.

Eén van die minder gekenden is Jean Brusselmans. Zijn vrouw stierf aan kou en -zoals dat heet- ontberingen in de harde winter van 1943. Pas jaren na haar dood kregen zijn werken meer bijval. Nu zijn ze een bron van inspiratie voor de groten van vandaag.
Ze zijn voor het eerst in meer dan twintig jaar weer bijeen gebracht, in MuZee.

Wasvrouw, met een laken zo stijf als een plank, als een kijkgat naar andere wereld.

Zo frêle en hard tegelijk.

Zijn vrouw... Wat een lijf, wat een vormen!
Voor het patroon op de jurk baseerde hij zich op een stukje stofje dat hij vond onder de bekleding van een oude canapé. Het motief van de stof laat Brusselmans in verschillende schilderijen opduiken.

En dan is er nog dit schilderij dat ik alle stofminnende dames niet wil onthouden. Ik dacht meteen aan haar liefde voor prints, Dotty behang van Ferm living en zelfs een snuif Ikea.

Gaat dat zien!

.tonBouton. in 100 en enige voorwerpen

2011-05-06T15:07:00.002+02:00

11.

'Vree masjien'
Gedeponeerd onder de merknaam dymo-mite, ofte doorduwmasjien. Voor al uw onverslijtbare plakmerkjes en watziterindedoos'jes.
Zwaar metaal, vertoont sporen van gebruik, ligt goed in de hand.
Biedt tal van vrolijke doorduwmogelijkheden aan de moderne huis- en schooljuffrouw.
Ontwikkeld eind vijftiger jaren in Amerika.
Door het lief ontdekt in het Archief zowat een week geleden.

P.S - En om mijn doorduwtechniek wat aan te scherpen, maak ik graag 5 labels voor één iemand die mijn hand volgende maandag loterijgewijs zal trekken. Laat hieronder achter wat jij op jouw labeltje wil zien verschijnen.
Zijn beschikbaar: alle letters van het alfabet, alle cijfers van 1 - 9, een . en een /
Laat je gaan!

Tsjoeke tsjoeke zee

2011-04-23T11:10:00.000+02:00

Somstijds na een hete werkdag van donkere vergaderzalen en stoffige dossiers - mijn collega's toch, ik doe communicatie :) - pendelen we na het werk door naar zee.
Dat is niet zo moeilijk, je blijft gewoon met lijf aan leden aan de hete treinzetels geplakt en stapt pas af als de trein niet meer verder rijdt. Oostende dus.

Daar plachten we al eens een toereke te doen op de pier - de zee zien zakken in de zon - en daarna gaat het richting Stad Kortrijk.
Euh ja! Vlakbij de dijk, in de Langestraat, ligt Stad Kortrijk. Sommigen noemen het een haaip, anderen een apenkot. Dat is misschien zo, maar bovenal is het een (h)eerlijk visrestaurant, waar de zeetong als boter smelt op je tong, en de mossels - zucht - heerlijk dus.

De mayonaise is de naam machonaise waard (vers en - zo stel ik me voor -met de hand geklutst) en de witte wijn verrukkelijk. Niet voor de liefhebbers van cola-voorgedekte tafels-een charmante bediening.

Alle dagen van de week open, en op de een of andere manier moet je nooit langer dan 10 minuten wachten op een tafel.

En met zoveel zee in de buik en de kop, bollen we dan weer richting de statige staasie, waar de laatste trein ons recht naar huis brengt.
Dan durf ik al eens zachtjes bij mezelf dit gedicht prevelen, op Janina Modaalse wijze.

Ik draag het op aan Rob de Nijs, met wie we ooit een tafel deelden in Stad Kortrijk, en die bij het buitengaan zijn aan de tafelpoot gebonden Jack Russel zowaar vergat.

Over het vergeten van een vlieger

Zonnend stond zij aan de hemel en zag toe.

Zij stond en stond en toen de mensen zonnebeu

de zee verlieten om achter hun duin in tenten

onder zeil te gaan - toen stond des nachts

vlak onder de sterren een zwarte ruit en zag.

Uit 'Eindaugustuswind' van Willem Jan Otten

Zalig weekend!

Verhalen met een staartje

2011-04-10T16:10:00.001+02:00

Verhalen met een hoek af, daar val ik voor.

Verhalen die je meenemen in een eigen wereld, dichtbij wat je kent, en tegelijkertijd heel bevreemdend. Zodat je gaat lezen en herlezen. Kijken om opnieuw te zien.

Prachtig vind ik dat.

Want steeds als we zijn spitse hoef volgden, waren we verrast, opgelucht en verrukt

over wat we onderweg tegenkwamen.

En elke keer zeiden we precies hetzelfde:

'Hoe kon hij dat nou weten?'

Shaun Tan doet het met bijzondere tekeningen, collages, losse woorden en spannende schilderdingen.

En daar werd hij vorige week welverdiend voor bekroond, met de Astrid Lindgren Memorial Award. Bij de verhalenwereld van deze straffe madam kan iedereen zich zonder twijfel glimlachend een huppeld meisje vol kattenkwaad voorstellen.

Maar Shaun Tan...

Piep je even mee?

Heb je je ooit afgevraagd wat er gebeurd met al die gedichten die mensen schrijven?
De gedichten die ze nooit aan iemand anders laten lezen? ...

De honden dachten alleen aan thuis:
de geur van warme hokken, van veilige pasgewassen dekens
en van de bedden van slapende mensen
- de mensen die elk van hen zijn eigen, speciale naam hadden gegeven.

Nieuwsgierig? Alle prenten komen uit dit heerlijke boek!

Een halve BH

2011-04-05T19:44:00.000+02:00

Vond je het hier ook al zo verdacht stil...?
Dit is waar ik de laatste weken mee bezig ben.

De oppervakte van een driehoek = de helft van de basis x de hoogte,
dus moet je [BxH]/2 doen, of een halve BH dus.
Leve de ezelsbruggetjes.

Morgenavond de climax (lees: het gevreesde examen)...

Gouden eieren.

2011-03-13T18:29:00.000+01:00

Voor elke dag zonder vlees: eet een ei.

Een gouden ei wel te verstaan.

Ajvar

2011-03-11T16:16:00.001+01:00

Macedonië op je bord, proef Ajvar.
Nu te koop bij de betere exotische supermarkt (lees: je niet-Vlaamse buurtwinkel).

Of zelf te maken.
Belangrijkste ingrediënten:

Aubergine - rode paprika - knoflook.
Op het internet circuleren wat recepten, maar ik heb me nog niet gewaagd aan zelfmaak ajvar. Een uitdaging voor de echte kookhelden onder ons...?

Ajvar is heerlijk als gezonde dip bij taco's, maar ook perfect voor een middag-zonder-vlees.

Warme brie en mozarella vleien er zich alvast graag omheen.
Heerlijk!

Before the rain

2011-03-11T16:15:00.003+01:00

Heb jij dat ook? Een bijzondere kleur, een specifieke geur of smaak, en plotsklaps ben je weer daar, toen, en zie je het even weer vlijmscherp voor je.

Ik proefde onlangs Ajvar, en werd weer kruistocht-in-spijkerbroeksgewijs teruggekatapuleerd naar de lente van 2008.
Twee meisjes, in spijkerbroek, per scooter door Macedonië.

Het begon allemaal in het 5e middelbaar, toen de meisjes nog als echte meisjes maandenlang dweepten met deze film.

Before the rain

Ooit zouden we dat kerkje uit de film zelf gaan zien, op onze blote voeten op die berg staan. En dat deden we. Meer dan 10 jaar later.

Kerkje aan het Ohrid meer op de grens met Albanië.

Met de scooter over berg... (aan 5 per uur)

... en dal zoeven.

Onderweegs een goeiedag van al eens een schildpad, een troepje wilde paarden,

waggelende bootjes,

of een kudde klaprozen.

Bij de koeien waren we precies minder in trek.

We werden meer dan gastvrij ontvangen door deze man en zijn familie, die ons mee de bergen in nam, op een stiekeme jenever trakteerde (zelfgestookt en opgeborgen in een flesje onder de struiken) en ons verse visjes voorschotelde na een zachte nacht in hun huis.

Deze oma pinkte zelfs een traantje weg toen we 's anderendaags weer de scooter opgingen. Daar werden we stil van...

Enkele tips over Macedonië per scooter schreven we op het Thorntree forum.

Zoek je nog een vakantiebestemming vol verwondering, waar de tijd stil bleef staan?

Niet twijfelen, ga naar Macedonië.

Wij gaan zeker nog eens terug. Al was het maar om de Ajvar te proeven, die er in het najaar vers staat te pruttelen op de doorsnee Macedonische stoof...

Ik ben een breiheld (de recyc'muts)

2011-03-01T20:26:00.001+01:00

... in't diepst van mijn gedachten.

Maar het komt er precies niet echt uit.

Aan ideeën geen gebrek, maar van den draad tot den daad is een ander paar mouwen.
Ik word holderde-brei-bolder verliefd op zoveel wollige draad als ik nog maar de Veritas binnenstap. Al die warme kleuren, zachte bollen opeen gestapeld. Ik zie al meters sjaal voor mij waar ik helemaal in wil wegkruipen.
Maar ik slaag er maar niet in een breiwerkje af te maken.

Het opstel 'Mijn weekeinde" uit het vierde leerjaar sprak al boekdelen.
Ik schreef:
"We hebben samen naar de top 30 gekeken.
Dan moesten we naar bed.
Zaterdag na het onbijt (foei!) moest ik breien en 's middags ook."
Het was toen al van moeten :)

Ik bewonder al die procesbreisters, die helemaal in het hier-en-nu steek na steek met vaste hand van de ene naald naar de andere gooien. Of die productbreisters, zoals deze madam, die hun pendelrit en de treinconducteur opvrolijken met het tikken van hun naalden, en thuiskomen met een afgewerkt breistuk.

Maar voor niet-breisterren zoals ik is er hoop!

In de kringloopwinkels slaan ze er deze dagen mee om je oren. De wollen muts.
Meestal twee-lagig. Meters dik, om van elk hoofd een wolkop te maken.
Geef toe, zo'n mutsen zijn geen gezicht.
Maar van deze muts kreeg ik het helemaal warm...

...want ze zou een 'snood' worden, je weet wel, zo'n sjaal-uit-één-stuk die als een kraagje over je hoofd past.
Het is een projectje van niets, want op één-twee-drie gefikst. Voor echte product-niet-breisters dus!

Aan de slag.
1. Kies een muts die dubbel gebreid is. Je muts heeft dan op het eerste gezicht twee lagen. Maar eigenlijk is het één lange gebreide koker, waarvan de uiteinden bovenaan dichtgetrokken zijn met een draad rondom rond, en dan aan elkaar vastgemaakt werden.
Zo'n muts heb je dus nodig.

2. Bekijk goed waar de draad zit die de steken rondom dichtgetrokken heeft tot een 'tsjoep' bovenaan. Knip die draad voorzichtig door.

3. Neem een stopnaald (met een stompe punt) bij de hand met een heel lange draad in hetzelfde kleur als je muts. Ga met de draad door alle steken die bovenaan uitsteken. Doe dit voorzichtig en trek de originele (korte) draad er tegelijkertijd voorzichtig uit. Zo trek je het breiwerk niet aan flarden.
Als je helemaal rond bent, trek dan de rand voorzichtig open, tot die zo breed is als de breedte van je muts. Hiervoor heb je dus die heel lange draad nodig.
Knoop de draad dicht.

4. Doe aan het andere uiteinde van je koker hetzelfde. Je zal merken dat één van de twee uiteinden wel 'afgeboord' is. Voor de zekerheid ben ik toch ook door deze kant van het breiwerkje gegaan met een draad.

5. Nu vouw je alles weer dubbel. Vouw de randen naar binnen tegen elkaar en naai met kleine steken vast. Zorg ervoor dat het breipatroon mooi doorloopt over de rand.

6. Een knoopje mag niet ontbreken, en klaar!

Struck

2011-02-16T23:01:00.000+01:00

Af en toe kom je zo'n nummer tegen dat onder je huid kruipt, en je minstens drie keer na elkaar moet horen.

Hoe sexy kan een stem klinken?

Hebben jullie ook zo'n nogeens/nogeens/nogeens nummer?

.tonBouton. in 100 en enige voorwerpen

2011-02-12T00:59:00.000+01:00

10a.

'Met Laban op stap'.
Opstel in vulpen op a5 gelijnd papier, met tekening in potlood.
In goede staat.
Bevat rode markeringen van meester Bart, goed voor een totaalscore van 17/20 en een Proficiat!
Geschreven op 11-jarige leeftijd na het lezen van een kinderboek met gelijknamige ondertitel dat veel indruk nagelaten had, genre geestige deugnieterij.
Goed bewaard in een oranje plastiek zakje van modehuis Martens door moeder .tonBouton. op zolder, samen met 17 andere opstellen uit de periode 1986-1989.
Stiekem opgegraven vantussen onze zolderschatten in mijn puberjaren. Sindsdien gretig herlezen.

10b.

'De gillende drieling, of... met Laban en Lotje op stap.'
Kinderboek van de Zweedse schrijfster Edith Unnerstad, geschreven in 1949.
Ongelezen, in perfecte staat.
Het verhaal situeert zich op het Zweedse platteland, alwaar een gezin met veel te veel kinderen per huifkar de baan op trekt, dolle avonturen tegemoet.
De omslag spreekt boekdelen.

Na jaren van tevergeefs rommelmarkten en kringwinkels afschuimen, in 1998 online gevonden en gekocht bij een Nederlandse boekhandel, voor 7 euro.
Sinds de aanschaf nog geen durf gehad om het te herlezen. Wel regelmatig ter hand gepakt om weer even een meisje van tien te zijn.

En nu komt de vogel aangevlogen.

Foto: Jippolito

Curieuzeneuzemosterdpot als ik ben, wil ik wel eens weten wat het verhaal is achter jullie meest-onvergetelijke-en-allermooiste boek-uit-je-kindertijd.
Meer nog: ik vouw er een papieren vogeltje van, en gooi het naar Liesbeth van Twee Meisjes, Photocopy Ann, Janina Modaal, Oontje en Nele van de stoffige juffertjes. Madammen van wie ik dik vermoed dat ze zich maar al te graag eens verslingeren aan een boek.

Ik ben eens benieuwd! Geven jullie het vogeltje op jullie beurt door?

Vrijdag blijdag

2011-02-11T13:11:00.000+01:00

De laatste zullen de eerste zijn! Dit nummertje kwam als allerlaatste uit de sjakosj.

Blijdag voor SoFilles dus, want het rode tasje komt haar richting uit!
Stuur je me een berichtje, SoFilles?

Blijdag ook voor jou, want het is bijna weekend.
Schoenen uit, en genieten!

Tip tap top

2011-02-11T11:34:00.000+01:00

Al even opwarmen voor deze sjakosj de deur uitgaat :)
Let op de tweede van links!

Het is in de sjakosj...

2011-02-06T13:23:00.000+01:00

... of toch bijna, als jij volgende week vrijdag een beetje geluk* hebt.

Deze madam deed me twee keer met mijn tong draaien bij het zien van deze geweldige sjakosj.

Ik heb er al 20. Of misschien 24. Maar ik kan ze zo moeilijk weerstaan... Oude sjakosjen.
Want bij elk paar schoenen hoort toch een sjakosj?
En bij elk seizoen, tussenseizoen, en dan nog de speciale voor als het eens speciaal mag zijn.

Miserie miserie.
Want hoe stockeer je 25 sjakosjen? En altijd weer al die handtas schatten van de ene in de andere kieperen.

Ik heb ze gekocht. Want voor 15 euro kunt ge toch niet sukkelen (zeggen ze bij ons).
Maar dat betekent dat er eentje weg moet. Onverbiddelijk. Teveel is teveel, ook al zijn ze tweedehands.

Dit tasje is zelfgemaakt door Joana, en kocht ik enkele jaren geleden in het schone Lisboa. Veel naar gekeken, maar amper gebruikt, wegens een teveel aan kleine tasjes.
Het is ongeveer 25 cm lang onderaan en heeft een lange schouderriem.

Is het liefde op het eerste gezicht?
Draai dan twee keer met je tong. En laat hieronder een berichtje na!*
Alle namen gaan in de sjakosj. Volgende vrijdag wordt voor één van jullie alvast blijdag :)

.tonBouton. in 100 en enige voorwerpen

2011-02-05T09:23:00.001+01:00

Zeteltje
Laag-bij-de-gronds zeteltje, in roodbruine skai met binnenvering en houten pootjes.
Zit goed, en nodigt uit tot het lezen van een boek, gazet of de wolken, of tot het stoer één arm over de leuning zwieren.
Gefabriceerd in de DDR in de vijftiger jaren.
Tijdens een toevallige passage-à-pied uit een auto gered van de containerparkdood, begin januari 2011, ter hoogte van de Gérardstraat 35 te Sint-Amandsberg.

9b.

Zeteltje zeteltje
Ook wel genoemd, het achterkomerke.
Identiek aan bovengenoemd zeteltje, nodigt bovendien uit tot een tête-à-tête.
Tijdens een toevallige passage-à-vélo gevonden op de stoep, ter hoogte van de Gérardstraat 35 te Sint-Amandsberg, exact twee weken na de redding van zeteltje 1.

Fantastig toch.

Lekker voer

2011-02-03T16:52:00.000+01:00

De voorbije twee weken beleefde ik achter de laptop en voor de klas.
Toen ik op tram 3 stapte - tja, die scharniermomenten des levens - nam ik me voor om werk te maken van mijn kinderdroom... juf worden.

Ik combineer mijn job met de opleiding via afstandsonderwijs, da's letterlijk leren vanuit je zetel. Maar vooral ook voor de klas.
Nog een dik jaar te gaan, maar het voelt écht goed.
Ware het niet dat er momenteel amper tijd is om
- te naaien
- rommelmarkten af te schuimen
- met een leeg hoofd luilekker te liggen wezen
- een stevig boek te lezen
- int lang en int breed te koken, zoals deze madam ons dagelijks onder de neus wrijft.

Hier dus studentenkost.
Deze is intussen een favoriet des huizes geworden. Beestig lekker voer en snel klaar: heerlijk gewoon. Luie wijven: zet je schrap!
Uit het kookboek met de smakelijke titel: 'Superlekker', van Liselotte Forslin.

Heet van de plaat

Voor 4 porties
200 gr (kool)raap
500 gr aardappels
3 wortels
2 rode uien
1 courgette
400 gr gekruide, magere worst (bv. merguez)
zeezout en een flinke draai van de pepermolen

Voor erbij
2 dl crème fraiche of zure room (mager)
2 eetlepels straffe mosterd

Verwarm de oven op 225°. Schil de aardappels, koolraap, wortels en uien en snij ze in grote hapklare stukken. Snij de courgette in evengrote stukken.
Schik alles op bakpapier op de bakplaat. Knip de worst in stukjes en schik ze erboven. Goed kruiden, een beetje olijfolie erop en de oven in, voor zo'n 25 minuten, tot alles een mooi kleurtje krijgt.
Wonder o wonder, alles is tegelijkertijd gaar, echt waar! En de smaak is o zo puur.

Meng de mosterdfraiche en serveer met je hete plaatkost.
Laat je wederhelft de afwas doen.

Smakelijk!

Rundskop

2011-02-01T19:47:00.001+01:00

Ik was er niet goed van. De lichten in de zaal gingen langzaam aan, ik liet mijn tranen de vrije loop. Een warm lang applaus volgde. En daarna stilte, slikken, porto en nog eens naslikken.

Lang geleden dat een film me nog zo van mijn sokken geblazen heeft. Van mein peird gesleen zeggen ze bij ons ook wel. In Rundskop spreekt Jacky - Schoenaerts in zacht Limburgs harde taal. Maar er wordt vooral ook veel gezwegen, gevoeld.

Foto: Nicolas Karakatsanis

Het verhaal is in enkele zinnen samen te vatten, maar ongelooflijk straf, ellendig, noodlottig, en daardoor erg erg onthutsend mooi.
Tegen de achtergrond: veel beesten, koebeesten om precies te zijn, ook al eens een steak. Maar dat is slechts bijzaak. Het verhaal van Jacky komt langzaam bovendrijven en grijpt je bij de keel. Het ontvouwt zich heel subtiel en ontroerend, met prachtige en tegelijkertijd beklemmende beelden.

Foto: Nicolas Karakatsanis

Dat Schoenaerts zich voor de gelegenheid tot een rund heeft laten verbouwen kon je al in menig gazet in't lang en breed lezen.
Maar die priemende, gekwelde blik, die moet je zelf gaan zien.

Foto: Nicolas Karakatsanis

Nu 24 uur na bekijken laat rundskop me nog niet los.
Ik herkauw. Nog even.

In de schemer

2011-01-27T15:19:00.000+01:00

In de schemer buiten
op een tuinbank gezeten

van de geluidloze vlucht
van de vleermuis omgeven

werkt het gestage knagen
van het geweten

ons méér op de zenuwen
dan binnen

op de bank gelegen
met de televisie aan-

vandaar dat in zo weinig
tuinen banken staan

J.A. Deelder

Fijne gedichtendag!

Wie schrijft, die blijft

2011-01-26T12:22:00.000+01:00

Wie juf wil worden, moet opnieuw leren schrijven...

Ik schrijf

Wij oefenen

Vulpent u?

Af en toe

Schrijfmoe

.tonBouton. in 100 en enige voorwerpen

2011-01-21T11:25:00.000+01:00

Porselein koffiefilter
Koffiefilter in oudroze pastelkleur, stevig porselein, merkloos, in goede staat.
Opvolger van een oudgroen pastel exemplaar, merk Melita, dat de grond kuste en het daarna instant begaf.
Onderhoudsvriendelijk.
Wordt wekelijks gebezigd voor het - lekker ouderwets - met de hand opgieten van schuimige koffie.
Past als gegoten op een Boch vuurvaste koffiepot, hier kleur bruin.

In de fietstas gepropt, augustus 2010, bij doorrit door een Ledebergse rommelmarkt.

Ps: Heerlijk met een Arabierke!

Van oud naar nieuw

2011-01-09T16:09:00.000+01:00

Van Gent Zuid naar Gent Oost

Van huis-met-tuin naar huis-in-de-lucht

Van het snot naar de pot...

En toen was het nieuwjaar, was ik leeggesnoten én hadden we een nieuwe stek. Hèhè.

Een huppeldansje in het avondlicht,

een ratelende naaimachine,

een knoop in je oren,

een blikken doos vol Ohs en geblOOs,

en alle lekkers, zoets & stouts:

Ik wens het jullie allemaal!

Ps: En mijn voorspelling voor 2011? De snor! Laat hem groeien.

.tonManchon.

2010-12-23T15:14:00.000+01:00

Manchon (fr.) - Muff (eng.) - Mof (nl.)

A muff is a fashion accessory for outdoors usually made of a cylinder of fur or fabric with both ends open for keeping the hands warm. It was introduced to women's fashion in the 16th century and was popular with both men and women in the 17th and 18th centuries. (~Wikipedia)

Secret Santa hing in de lucht, en voor mijn geheime bestemmelinge ging ik snuisteren op google.

Waar kan je een stijlvolle advocate, die houdt van Emilie Vercuysse foto's en mama is van 2 schatten, blij mee maken?

Ik wou iets maken dat helemaal voor haarzelf was, puur verwennerij, een tikkeltje retro en handgemaakt.

Het werd een .tonManchon.

Ik heb erop gezweet, en mijn ruimtelijk inzicht (euh non-zicht) meerdere keren moeten bijstellen. En dat wil ik u toch wel besparen.

Bij deze: maak je eigen .tonManchon. in 12 stappen en misstappen.

1. Benodigdheden

° Een stuk nepbont, voering (hier satijn - geen aanrader voor het naaigemak...), en tussenvoering voor de warmte (hier fleece), allen even groot. Ik opteerde voor 45 x 60 cm (je manchon wordt dan 30 cm hoog, maar het kan naar believen ook kleiner).

° Twee even grote stukken voering voor het binnenzakje, hier 35 x 20 cm.

° Vlieseline (niet te dik) om het binnenzakje te verstevigen (2x de grootte van het binnenzakje en 1 x een rechthoek ter grootte van je rits + zo'n 3 cm rondom rond.)

° Een lange rits (25 cm) en een stevig koordje (hier met satijnachtige afwerking).

De lengte van het koordje bepaalt hoe hoog/laag je manchon zal hangen.

Hang een meter rond je nek en bekijk hoe laag je de bovenkant van je manchon ongeveer wil. Tel hier de breedte van je manchon plus wat marge om het koordje samen te knopen bij. Het kan ook zonder koordje, zoals je verkiest.

2. Een binnenzakje in de voering: rits aftekenen

Een manchon is pas echt handig als je niet ook nog een handtas moet meesleuren. Een binnenzakje voor een sleutel, wat kleingeld en een mobiel telefoontoestel is dan ook onontbeerlijk!

Neem één stuk van de binnenzak voering.

Strijk de grootste stukken vlieseline tegen de foute kant van het beide stukken zakvoering. Voorlopig heb je maar één stuk zakvoering nodig.

Teken op je rits de gewenste lengte af (mijn rits was te lang). Teken op één van beide stukken zakvoering een rechthoek die even lang is als je gewenste ritslengte bovenaan op je zakje. De rechthoek is 1 cm hoog.

teken in de rechthoek de kniplijnen (hier zwart) waar je straks de opening zal maken om de zak te keren. Nog even geduld...

3. Het binnenzakje op de manchon voering positioneren.

Neem de manchonvoering (het grootste stuk voering, zo groot als je manchon zal worden).

Leg de goede kant van je zakjesvoering op de goede kant van je manchonvoering. Omdat de manchon uiteindelijk onderaan met de hand dichtgenaaid wordt, is het essentieel dat het zakje in de onderhelft van je manchonvoering komt.

Hier ging ik dus in de fout... en zo zette ik het recht: manchonvoering doorknippen en halfweg weer aan elkaar naaien.

Hier moet het binnenzakje dus komen ten opzichte van je voering, onder de halfweg plooilijn, en NIET bovenaan je voering...

Terug naar het binnenzakje. Leg het dus op de juiste plaats op de manchonvoering, onder de helft, en speldt vast.

Draai alles om en strijk het kleinste stuk vlieseline zo op de foute kant van de manchonvoering, dat ze de achterkant van waar de rits komt goed dekt.

4. Het binnenzakje op de manchonvoering naaien.

Naai rondom rond het ritsgat, op de rode lijn.

Voor de minder geoefende naaister: handig draaien in de bochten doe je zo.

Stik traag tot aan het keerpunt, en zorg er met het draaiwiel van je machine voor dat je naald op de hoek in de stof blijft zitten. Ritsvoetje opheffen, stof 90° draaien rond de naald en dan ritsvoetje weer laten zakken.

Deze ontdekking was voor mij zowaar een aha-erlebnis.

5. Het ritsgat knippen en keren

Knippen op de zwarte lijnen...

... en keren door het gat.

En O wonder: dat ziet er proper uit! Even bijstrijken waar nodig.

6. De rits in het ritsgat naaien.

Speldt de rits in het ritsgat, en stik mooi rondomrond.

Je hebt nu een rits in je manchonvoering, met achteraan een stuk zakvoering, maar nog geen binnenzakje.

7. Het binnenzakje afwerken met het tweede stuk zakvoering

Neem nu het tweede stuk zakvoering, dat je eerder al verstevigde met de vlieseline.

Leg je manchonvoering met de rits en dus de goede kant op je werktafel. Het half afgewerkte binnenzakje ligt nu bovenaan, met de goede kant naar boven.

Leg het tweede stuk binnenzakvoering hierop met de slechte kant naar boven. Dit wordt de achterkant van je binnenvoeringszakje.

Stik rondom rond, maar zorg ervoor dat je niet door je manchonvoering stikt. Het moet immers een onzichtbaar binnenzakje worden!

En zo zou het er moeten uitzien, maar dan zonder het stiksel halfweg je manchonvoering: het zakje mooi in de onderste helft van je manchonvoering!

8. De fleece vulling op het bont stikken.

Stik de fleece aan de zijkanten op het bont. Dit maakt het straks makkelijker om je voering eraan te zetten.

De fleece maakt je manchon extra warm en zacht (dat nepbont is toch maar hard aan de achterkant, daar kan satijn niet tegenop).

Je kan jezelf ook heel wat werk besparen door de fleece als binnenvoering te gebruiken, en het satijn laagje weg te laten. Maar ik vond het sjieker mét...

9. Het koordje bevestigen

Plooi de buitenkant van je manchon in twee en steek er het koordje door. Doe het koordje rond je nek en bepaal zo de hanglengte van je manchon. Knoop beide stukken stevig samen op de gewenste lengte. Draai je touw zo dat de knoop aan de binnenkant zit.

Speldt je touwtjes mooi in de vouwlijn van je manchon, zodat ze bij het samennaaien straks niet gaan verschuiven. Leg eventueel een tijdelijke knoop in het touw om het in te korten, zodat je er bij het stikken straks niet over stikt :)

10. De voering aan het nepbont naaien

Vanaf nu zou het een makkie moeten zijn, maar dat was het niet.

De theorie:

Werk de zijkanten van je manchonvoering af tegen uitrafelen met een zigzagsteek. Leg je stuk manchonvoering met de goede kant op je nepbont. Speldt alles goed vast en stik rondom rond. Laat aan één van de smalle zijden een gat, voldoende groot om te keren.

De praktijk:

Satijn is als .tonBouton. op een ijsbaan: het sliert langs alle kanten maar trekt nergens op.

Ik ben 3x opnieuw begonnen, maar het satijn gleed zo van het nepbont af dat zelfs vastspelden niet deftig lukte, laat staan vastnaaien.

De vuile truuken:

- Vlieseline opstrijken rondom de zijkanten van de manchonvoering, zodat het iets makkelijker vast te spelden was op het nepbont.

Dit bleek een goede zet: bij het keren waren de naden mooi stevig.

- Rolletjes ducktape op het nepbont plakken en zo de voering op het bont - tijdelijk maar stevig - bevestigen.

In de toekomst:

Geen satijnachtige stof gebruiken, maar bvb. gewoon lekker warm fleece, en jezelf zo een hele hoop afboord- en glijwerk besparen!

11. De manchon keren

Keer alles door het keergat, en je manchon begint eindelijk op een manchon te lijken!

Haal indien aanwezig de ducktape eruit :)

Naai het keergat met de hand dicht.

12. Van vlak naar rol

Speldt je manchon onderaan dicht, en naai je rol met de hand onderaan dicht. Door het nepbont kan je je steken een beetje verdoezelen, dus voor de niet handgrage naaisters (mezelf incluis): het mag al wat grover zijn.

Et voilà: warme pollen voor de stijlvolle hedendaagse vrouw!

Maak je zelf een .tonManchon.?

Laat het me weten!

.tonBouton. in 100 en enige voorwerpen

2010-12-19T15:36:00.002+01:00

Kartonnen breitassen met inhoud
Assortie breitassen uit karton, met ijzeren hengsel en sloten, in goede staat. Binnen afgewerkt met geruit motief.
Inhoud van de tassen betrof o.a.
- meerdere onafgewerkte breiwerkstukken, in verschillende tinten babyblauw en -roze en grijs, alsook verschillende modellen met de hand opgerolde breiwolbollen.
- metalen breinaalden, van maat 1 1/2 t.e.m. 5, merken waaronder Phildar, Aero Eng. & G.A., allen in kartonnen lichtblauwe koker.
- afgewerkte babysok, 1 stuks, roze.
- allerhande wikkels van breiwol waaronder 3 Suisses & Phildar Symbole.
- pluimje met bruine rand
- champagnekurk, Ruwet Thimister
- een voorgedrukt naamkaartje 'Mr. & Mme Kamioner-Drabbé', 15 Rue Lombard Bruxelles.
- krantenknipsel 'Pour nos amis à quatre pattes'

Pour chiens de largeur du corps: 45 cm

Per trein meegebracht uit Brussel, Vossenplein 2008.

Bijzondere aandacht verdienen deze twee inhoudelijke breitas items:

N°1.

Femmes d'Aujourd'hui
Publication Hebdomadaire N° 438 - 23 Novembre 1941
Vergeeld modieus tijdschrift voor de moderne vrouw.
Het tijdschrift zat opgerold in de bruine breitas, en was opengeslagen op deze pagina.

Pour nos Chers Prisoniers

"L'hiver est là, et nous songeons avec angoisse à nos chers prisonniers qui souffriront de ses rigueurs; toutes les femmes de Belgique et de France, qu'elles aient ou non un prisonnier dans leur famille, considèrent comme de leur devoir de travailler pour eux.

Nous savons réaliser le désir de toutes nos lectrices en leur présentant quelques modèles spécialement destinés à ceux qui sont loin de nous, mais si proches de notre coeur!"

Gepresenteerde modellen zijn:
- un passe-montagne fait avec deux aiguilles (een bivakmuts met twee naalden gemaakt)
- protège-oreilles (oorbeschermers)
- des chausettes sur deux aiguilles (kousen met twee naalden)
- des gants chauds (warme handschoenen)
- des sous-jambières (beenverwarmers)

N°2
Bij Femmes d'aujourd'hui zat ook volgend krantenknipsel ingevouwen:
Un monstre devant les Assises de la Seine.

"De notre correspondant.

Paris, 7 mai. - L'assasin qui comparaîtra, lundi, devant les Assises de la Seine est, sans doute, le plus monstreux et le plus déconcertant que l'on ait vu depuis longtemps:

il s'agit du jeune Gérard Dupriez, qui le 4 mars 1953, tua avec une sauvagerie inouïe,

à coups de matraque, de couteau et de hachette, et apparemment sans raison, successivement son père et sa mère."

Viel bovenvermelde Mme Kamioner-Drabbé als een baksteen voor de ijzeren blik van deze ondoorgrondelijke jongeman?

Kreeg zij het koud bij de gedachte dat Gérard, opgesloten achter de tralies, geen warme hand had om te zijne vast te houden?

Wou zij haar hete adem in zijn misdadig grote oorschelpen blazen, en besloot ze in de plaats daarvan een paar protège-oreilles voor hem te breien?

...

Sneeuwflocken

2010-12-17T12:47:00.000+01:00

Flauwe titels boven een blogbericht, daar houden we van!
Door zware sneeuwvlokkenval gisteren moet een wolk van een baby nog even op een bezoekje en kadOOtje wachten.

Spreken we dan bij deze ook af dat die baby vanaf nu flink zal doorslapen, en de mama haar welverdiende nachtrust zal gunnen?

Wil je zelf aan het flocken gaan? Miestaflet legt het je graag haarfijn uit!
Flockgerief vind je o.a. bij Vermiljoenshop.

And the winner is...

2010-12-17T12:34:00.001+01:00

Beste deelneemsters van het .tonBOutoorbellenfestijn.,

Teneinde de spanning in deze competitie erin te houden, gelieve het muzikaal arrangement hieronder eerst geheel tot het einde uit te zitten.

T he winner is - by DeVotchKa

U was weer geweldig, modebewust, met een brede smaak en welbespraakt.
Edoch konden maar twee participanten met de bellen gaan lopen.
De onschuldige vrouwenhand heeft beslist, en achtereenvolgens uit den trommel geplukt, onder het wakend oog van het gerechtsdeurkonijn:

1. Mme Li (n° 23), gaat met MooI lopen, waardoor haar kerstoutfit van enige glamour voorzien wordt.

2. Twee meisjes (n°22), wordt de rechtmatige eigenares van het hArtje, de wit met rode bellen.
Zij slaagde er tevens in nieuwe deelneemster van deelname te laten afzien, door haar overweldigende betoog. Dit verdient een eervolle vermelding :)

Dames, geef me een gil, en... we willen foto's zien van die versierde oren!

Ps: Een aanmoedigend applaus gaat nog naar Liesbeth met de kleine oorlelletjes, en medeleven naar Pistolee wiens wederhelf niet van oorbellen houdt.
PPs: Wegens langslaperij is deze loting niet zoals vooraf geafficheerd vroeg in den ochtend gehouden. De organisatie verontschuldigt zich voor dit ongemak.

wOw

2010-12-13T22:52:00.000+01:00

Ik ben er niet goed van...
Secret Santa is langsgeweest. Postbodeman stond vertopt achter een rEUze grOte doos aan de voordeur. En onder de arm nog een kleiner doosje, met papierrol.
Amai. Waarop Piet Postman: Het is niet zwaar hoor.
Ik verwachtte het kleine pakje met rol van Omstebeurt (na haar give-away heb ik mezelf verwend met enkele leuke dingen uit haar winkeltje).
Maar dat Secret Santa ook al van de partij zou zijn, had ik niet zien aankomen.

Rara, wat zit in de grote doos...?

En daar zit je dan, in de zetel, met een pak-van-jewelste op schoot.
Niemand kijkt, dus heerlijk het papier eraf schEUren, de plakband lOstreKKen, en dan is er dit:
pakjes, pakjes, en nog meer pakjes verstopt in zakjes.
Daar word ik dus ongelooflijk week van.
Mijn lievelingskleuren, rood en groen en polkadotten, springen eruit. Elk pakje zorgvuldig ingepakt, met een briefje bij, een kaartje, leuke egels en een grappige eekhoorn. En een lieve brief.

Mamarina: je bent een stiekemerd! En een grote schat.
Bedankt voor zoveel moois, leuks, grappigs, zelfgemaakts, gerecycleerds. Je hebt mijn blog binnenstebuiten gelezen en in één cadeautjesdoos-van-jewelste gestopt.
Prachtig. En veel te veel, echt.
Ik ben er niet goed van.

I love it

2010-12-11T17:27:00.001+01:00

... when a plan comes together.

George Peppard
a.k.a. Hannibal - the A team - Smith

4 op een rij

2010-12-10T16:14:00.000+01:00

Er was er eentje jarig. Liefste metekindman werd er 3 vingers omhoog om precies te zijn.
Ik viel al maanden tevoren als een baksteen voor deze leuke huizenrij schoolbordsticker. Maar na wat dralen kwam ik tot deze optelsom:

Ik begon te tekenen.
Op amateuristische wijze oude posters aan elkaar gekleefd, en op de grond met meetlat en potlood groeide een Vlaamse huizenrij.
Schoorsteen, kerktoren, zadeldak, goed voor B90 x H123 cm tekenplezier.

En dan ging het richting de beter doe-het-zelver. Leve de Rogers van deze wereld, die met de glimlach de houtsnijmachine hanteren om al uw OSB-platen op maat te zagen. Deze Roger heette Bart.
Of dat ging, zo'n huizenrij uitzagen?
Juffrouwke, wat zou daar nu niet aan gaan?

En zo was het gepiept. Voor de meerkost van 50 cent per minuut (Bart klaarde de klus - ik was er niet bij- in volgens hem amper 6 minuten, kerktoren inclusief) ging het huiswaarts met de huizenrij en een pot schoolbordverf.
Niks primer, de verf gewoon met een klein rolletje in vier lagen aangebracht, het kerkraam er in wit bijgeverfd, en klaar was dedees.

En zo wordt er op winterdagen als vandaag gewoon binnen gekleurd met krijt.
Wachten nu op het eerste 'peetje' van mijn meetjesman, zodat ik ook daar een pop van kan naaien.

Grote broer aan het werk.

Voor al uw banen: meetjesman & broer.

Voor het uittekenen van al uw banen: één adres.

.tonBoutoorbellen.-festijn

2010-12-05T17:45:00.000+01:00

Sinds begin juli passeerden jullie hier maar liefst 3.000 keer, zo vertelt de koekoek onderaan mijn blog me.
Omdat ik dat massaal geweldig vind: 2 paar .tonBoutoorbellen. te geef!
De knopendoos werd omgekeerd, en enkele van mijn favoriete exemplaren eruit geplukt.

(Klik op de foto voor meer details)

Des gouts et des couleurs, on ne dispute pas!

Kies jouw favoriete knoop, en vertel me hieronder bij welke outfit en gelegenheid jouw .tonBoutoorbellen. beeldig zouden staan! Reclame op jouw blog maken mag, en als je dit een fijne hangplek vindt, volg me gerust.

Ik kies op 17 december in de vroegte 2 gelukkige dames en maak hun favoriete paar, nickelvrij. Zo kan je met kerst niet alleen de boom maar ook je oorlelletjes versieren.
Meer moet dat niet zijn!

.tonBouton. in 100 en enige voorwerpen

2010-11-27T22:27:00.001+01:00

Koffietas en onderbordje
Onderdeel van een vijfdelige set, rood met witte stippen porselein. Afgewerkt met een zwart en wit randje aan de buitenkant, goudkleurig aan de binnenzijde.
Onderaan opdruk in blauw: vogel in cirkel met drie stippen.
Veelvuldig gebruikt voor het nuttigen van koffie verkeerd, echter ook uitermate geschikt voor koffie gewoon, thee en warme chocolademelk.
Per valies meevervoerd van tussen verwaaide broodroosters en stoffige pantoffels, na een werkbezoek aan een Vlaamse vrijwilliger.
Rommelmarkt Katowice, Polen, zomer 2007.

Zigzag

2010-11-26T17:53:00.001+01:00

En of er hier nog genaaid wordt?
Grote ideeën, kleine naaisels, de singer wordt hier nog steeds onregelmaandelijks aangezwengeld!

Het idee 'la derrière-en-arrière' zag ik bij deze fijne teckel van Mme Zsazsa.

Meer over appliqueren lees je hier. Ik gebruik strijkfolie ter extra versteviging (van op het stoffenspektakel), heel gebruiksvriendelijk en ideaal voor kleine opstrijkjes. Het is doorzichtig en ziet eruit als de plastiek van een diepvrieszakje.

Eerst kies ik een stukje stof, ter grootte van mijn gewenste applikaatsie. Ik knip een even groot stukje strijkfolie en iets groter stuk bakpapier uit. Leg de folie tussen de stof en het bakpapier. Om je strijkplank te beschermen voor plakkerigheid, leg je best ook een lapje oude stof of stuk bakpapier onder je stof, op de strijkplank. Heet strijken op het bovenste bakpapier en even laten afkoelen.

De folie plakt nu tussen de stof en het bakpapier. Nu kan je op het bakpapier je afbeelding tekenen. Let er wel op dat je averechts tekent, je tekening zal je immers omgedraaid opstrijken.
Ben je fout, dan kan je alles weggommen en herbeginnen. Handig voor de onhandigen onder ons :)

Knip nu de tekening uit. Je zal merken dat de folie ervoor zorgt dat de stof minder snel gaat uitrafelen.
Bewaar je applique voor later, geef hem aan iemand cadeau of strijk hem meteen zelf op. Trek eerst het velletje bakpapier eraf. Leg je appliekske op de juiste plaats met de kleefkant naar onder. Leg er bakpapier of je strijklapje over om de stof te beschermen, en opnieuw warm strijken.

Daarna even rond zigzaggen en klaar!
Is het wat duidelijk zo, of strijk ik hier nog wat doe-foto's bij?

Les vacances de Mme bOuton

2010-11-26T17:25:00.001+01:00

Weg met de winterbloeZz, leve de vakantie!
Ik droomde van warme oorden en pasta met uitzicht op een haaibaai, maar het werd een hartverwarmende week op eigen bodem.

Eerst ging het richting Dardennen, naar dit fijne huisje met deze fijne juffer. Een fantastische plek, waar taart gebakken werd, de stoof knetterde en er stevig geboswandeld werd. Door dal en over berg, langs polkadot vliegenzwammen, dampende koeien en...

Foto: oso_polar

een hert.

Terwijl het lief een wildplasje stond te doen, en ondergetekende haar blik - zoals dat hoort - afwendde naar den einder, stond het daar. Op niet meer dan 10 flinke passen verwijderd.
Hert en ik hielden beiden onze adem in, wisselden een blik, en toen tippelde het behoedzaam weer het bos in. Bij het horen van mijn daaropvolgende huppelkreten 'Een hert, een hert!' zipte het lief snel (n.v.d.r. en pijnloos) de gulp dicht, maar het wonder was al geschied, en weer verschwunden.
In ware van vlees en bloed stijl probeerden we voorzichtig nog een hertglimp op te vangen, maar het prachtige dier was alweer... den bos in.

De Gentse dagen daarna waren lang en breed gevuld met uitslapen, lang ontbijten met een kraakverse krant, en dan: zien wat de dag brengt.

Van het bos ging het naar het Gentse STAM, de Brugse Van Eyck en het Caemersklooster.
En met de liefste kleine man: een middagje Pierke Pierlala.

Echt jeugdsentiment (waar is de tijd van de rondtrekkende poppenkastvoorstelling in het parochiecentrum?), met een vette knipoog voor de grote kijkers. Een aanrader!

Kleve de vakantie, al was ik graag nog iets langer blijven plakken.