Boeken-tas

K. ging op reis, en wou mee: een boeken tas. Voor al die grote, kleine, dikke en andersvormige kinderboeken waar haar meisjes zo verslingerd aan zijn. 

Het werd een ruime tas, afgemeten op mijn langste en breedste kinderboek. 

K. wou een klep. Het hoe van zo'n klep vond ik terug bij deze ijverige naaister. De riemen komen aan de voorkant iets lager, zodat de hou-je-klep-toe ertussen kan. 

En dat kleine zakje? Da's voor na de reis, voor die -waar zit ze ook alweer - biebkaart.

Ps: Abominabel slechte foto, de tas mocht haar vlieger niet missen. En zo kan je je ook eens iets voorstellen bij mijn wc-by-night.

Taart in't park

Hadden jullie ook zo'n heerlijk weekend?

N. en ik deden nog eens een Nigella'ke, met als resultaat:
- een feesttaart met champignonallures
- een plattekaastaart die alles behalve plat was
- 23 pasteis de nata 
- 36 keekjes met oranjebloesem, mmm
- een rabarbercrumble taart met vochtige bodem (maar lekker)
- een citroentaart waarvan de meringue niet op tijd wou bruinen (maar lekker)
- haar chocoladetaart
- gezonde chocomousse
- een snoepjestaart waar menig kinderhand (al dan niet ingegipst) naar graaien wou

De scherpe waarnemer onder u heeft intussen opgemerkt dat deze stralende foto's onmogelijk met mijn plastieken kodak gemaakt kunnen zijn. 
Dat klopt. Want blazen en foto's trekken tegelijk, dat gaat niet.

Bedankt broer ;-)

Kikker zweeft

Kikkervrienden. Vonden jullie kikker ook al zo verdacht stil? Dat zit zo...

Vlak voor de zomer kreeg kikker een hele berg kikkerpost. Jullie schreven hem lieve groetjes, stuurden prenten van andere kikkers die hem met blinkoogjes aanstaarden, postten hartjes... Kikker wist niet waar hij het had. En voor we het goed en wel beseften, stond hij niet meer met beide poten op de grond.

Kikker ging een beetje zweven...

Eerst dachten we dat het een bevlieging was.

Maar hij ging hoger en hoger. Wou niet meer naar beneden komen. Zat met zijn kop helemaal in de wolken. Superheld ten voeten uit.

Toen kwam de dag dat we onze kikkervrienden gingen bezoeken. De valiezen stonden vertrekkensklaar, maar kikker wou niet mee. Zelfs het weerzien van zijn beste kikkervriend kon hem niet naar beneden lokken.

Ik ging alleen. 

De kikkervriend was erg triest, en we moesten hem een weekend lang verwennen om hem er weer wat bovenop te helpen.

Toen ik weer thuis kwam, zocht ik op alle kasten, lampen, achter de gordijnen, maar geen spoor van een vliegende kikker. Tot ik hem vond... op de grond.

Ai. Pootje gebroken.

Sindsdien houdt kikker het bed, al een hele zomer lang. 

Op 1 september mag de gips eraf. Tot dan verwen ik hem nog een beetje...

Zou hij zijn lesje geleerd hebben? Of hou ik hem nog even ver weg van alles wat naar fanmail ruikt?

Kijkdoos

De voorbije dagen tekende ik een mijnherenschoen in houtskool, drukte ik rupsen in inkt, schilderde ik iets niet figuratiefs in alle kleuren van de regenboog,... Tweede zittijd is even doorbijten, zelfs als het een geplande is :)

Gelukkig zat er ook één opdracht bij, waarbij ik mij echt even helemaal kon laten gaan.
'Geef een fragment uit een kleuterboek weer in zoutdeeg'. Toen ik koos voor dit prachtige boekje sneeuwde het nog buiten... Uitstelgedrag, jawel.

Na een korte brainstorm met vriendin K. was de kijkdoos was geboren. Piep je eens mee naar binnen?

Voor al je beugezomerde kinderen: het zoutdeeg recept.
Los 1 deel zout in 1 deel water op. Voeg een paar druppeltjes glycerine toe (apotheek). Je kan je deeg in deze mengfase ook een kleurtje geven met voedingskleurstof.
Zeef er twee delen bloem (niet zelfrijzend) bij.
Goed kneden. Korrelig = te droog, plakkerig = te nat.

Bak je kneedsels heel traag, op 125°, gedurende één à twee uur. Maak intussen een taart en recupereer zo wat energie.
Laten afkoelen en schilderen!
Maakten jullie vroeger ook zoutdeegvlechten?

Wenen maakt blij!

Zoveel te ontdekken! Eén week was véél te kort...