Kikker rekt

Terwijl de eerste kikkerpost de lage landen al doorkruist, zitten kikker en ik nog in de brainstormfase om onze kikker-leest-tips op een leuke manier de deur uit te sturen.

Kikker kwam met het idee van een bladwijzer aanzetten.

Even opwarmen...

Klaar...

En hop.

Euh... poep intrekken kikker?

Terwijl wij nog even verder brainstormen, vertellen we je al dat we dit jaar met maar liefst 25 kikkervrienden zijn.

Tine, Henny, Grietje, Marjan, Kim, Lieve, Lotte, Sophie, Els, Margot, Ruth, Kristien, Magali, Els, Kathleen, Patricia, Greet, Indra, Mirjam, Fien, Liesbet, Anneleen, Leentje, Haaike en Marese.

Wil je zelf ook wat kikker-leest-boekentips sprokkelen om je herfstavonden mee te verwarmen?
Ga dan eens kijken op de blogjes van deze kikkervrienden:

Dingen die fijn zijn

Ditjes en datjes

Fotootje vandaag
Florien
Kaza Maria
Koekje Haakje Maak je
KRuiMeLS
Mrs Zantstorm
No butterfly
Onar originals
Piepow
Van leentje

Verbeelding

Ps: Heb je als kikkervriend nog geen mail van ons ontvangen? Stuur dan gauw een berichtje naar kikkerleest@gmail.com.

Humør

Gezellig, goed voor je humeur, een stad als een dorp, groen (of in de herfst: goudgeelmosgroenvosoranje). 

Oslo heeft er sinds vorige week een fan bij. Zoals beloofd: enkele tips.

Ekebergpark ligt op amper vijf minuutjes trammen van Oslo centrum. In dit beschermde park werden onlangs een twintigtal kunstwerken neergeplant, een nogal omstreden project van een rijke Noor. Zoveel groen op een boogscheut van de stad is op zich al erg de moeite. Het uitzicht is op de stad en het Oslofjord is fantastisch. 

Kinderen bleken zich er ook prima te vermaken.

(Zoek het kindje)

Op zaterdag nam ik de veerboot naar Gressholmen. Je vaart er met een gewoon ticket voor bus/tram/boot naartoe. Met de Oslo pass is dat zelfs helemaal gratis.

Gressholmen is het meest ruige van de vier eilandjes dichtbij Oslo. Je vindt er slechts een paar zomerhuisjes, veel bos en verborgen strandjes.

De boten vertrekken van Vippetangen. Meer info op www.ruter.no.

In het centrum centrum - niet erg groot, wel erg groen - vind je de meeste winkels en verschillende musea op wandelafstand. Ook met de tram geraak je overal vlot tot een kot in de nacht.

Ik logeerde in Grunerløkka, een dorp in de stad. Veel koffiebars en ander gezelligs.

Toffe winkels, retro buggies en auto's op straat, veel jonge gezinnen, warme wollen winterjassen met sportschoenen onder (heel weinig hakken gezien).

Liebling is een heel leuke ontbijtplek.

De Osloërs nemen graag hun tijd, een uur in een koffiehuis met één koffietje doen mag... en ondertussen je kind + buggy op straat parkeren ook.

Op zondag is er vanaf de middag een rommelmarkt. Niet super groot, maar er zijn wel zolderschatten te vinden. 

Oslo is errruggg duur (denk 20 euro voor een basic avondmaal,zonder dat glaasje wijn van 12 euro per glas meegerekend) dus daarbij vergeleken waren deze meubeltjes zeer goedkoop (zo'n 50 euro voor een kastje).

Ik vond een kamer via Airbnb, wat je de mogelijkheid geeft om zelf je potje te koken en zo wat te besparen.

Bij Use-it Oslo kan je terecht voor leuke (lees: betaalbare) tips van jonge Osloërs. Ze hebben sinds kort ook een tof stadsplan dat je er gratis kan meepikken.

Du snart Oslo!

Høsten

In Oslo was de herfst vorige week al stralend ingezet. Wat een warme welkom was dat in een wel heel bijzondere stad.
Zou hij ook naar hier afzakken om komaf te maken met die grijze vacht die ons hier al te dik toedekt?

Kikker is een leesbeest - jij toch ook?

Dat kikkers over lijven gaan voor dat ene goede boek kon je bij haar al lezen.

Twee boekendiefjes zijn het.

Want niets zo gezellig als je uren in een boek verliezen.

Dat wisten de deelnemers van Kikker leest vorig jaar ook al. (Kijk hier, hier, hier, hier en of google eens kikker leest).

Dus doen we 't nog eens over.
Doe mee met Kikker leest en deel jouw allerwarmste boekentips via de ouderwetse post met een boekenvriend ergens ten lage landen.

Hoe werkt het?
Mail naar kikkerleest@gmail.com. Stuur ons je naam, mailadres en het postadres waarop je je Kikker Leest post wil ontvangen. Heb je een blogje of ander leuks dat je nog wil delen, dan horen we het graag! 
Mailen kan nog tot 14/10 - jawel, bijna een hele maand lang, dus nodig meteen ook je buurvrouw en bedpartner uit. Wij bouwen dan zo snel mogelijk bruggen tussen alle Kikkerlezers, en je krijgt midden oktober van ons een berichtje met daarin aan wie jij jouw Kikker leest tips mag sturen. Dat zullen een drietal lezers zijn. Je stuurt hen per ouwe gouwe post jouw leestips door, ten laatste op 1/11.
Je kan het logo van Kikker leest van onze blogs plukken of stuur een berichtje, dan mailen we het door. 

En zo kan iedereen de herfst in, onder saarzie of deken, met een berg boeken.

Dag Rutger

Stilletjes heengegaan vorige week... een dijk van een dichter.


Onder de appelboom

Ik kwam thuis, het was

een uur of acht en zeldzaam

zacht voor de tijd van het jaar,

de tuinbank stond klaar

onder de appelboom

ik ging zitten en ik zat

te kijken hoe de buurman

in zijn tuin nog aan het spitten

was, de nacht kwam uit de aarde

een blauwer wordend licht hing

in de appelboom

toen werd het langzaam weer te mooi

om waar te zijn, de dingen

van de dag verdwenen voor de geur

van hooi, er lag weer speelgoed

in het gras en verweg in het huis

lachten de kinderen in het bad

tot waar ik zat, tot

onder de appelboom

en later hoorde ik de vleugels

van ganzen in de hemel

hoorde ik hoe stil en leeg

het aan het worden was

gelukkig kwam er iemand naast mij

zitten, om precies te zijn jij

was het die naast mij kwam

onder de appelboom, zeldzaam

zacht en dichtbij

voor onze leeftijd.

Rutger Kopland

Uit: Onder het vee, 1966

Weekend met een gouden randje

Zomaar een uur bijslapen, verplichte onthaasting door 4 treinen met vertraging op één ochtend, goud aan de Ardense bomen, stil wachten op een hert (dat niet kwam), slapen in een doorligbed van een krakend hotel met David Lynch allures (opgezette everzwijnen, aaibaar behang, smorende haard), grappige eekhoorn buitelingen naast de ontbijttafel, stijve kieten, voor 't eerst in drie jaar steak op het bord, een vallende ster.

Spruitje

Kikker lust geen spruitjes. Zoveel is duidelijk. 

(Hij heeft zo drie uur aan tafel gezeten...)


Maar wij wel! Uit de lochtink van de schoonpapa. Met gestoomde stukjes pompoen, wortel en krielpatatjes. Even afbakken in ajuin, en een mosterdsausje voor ernaast.
Smakelijk!

Naakte feiten

T-shirt omhoog, buik uitsteken en schrijven maar op onze buik:

D-e  z-o-m-e-r

Foto, konijn & benenwerk: Bunnyspice

Het waren twee weken van contentement in die laatste nazomerzon, waarin alles draaide rond een vrij-gezellig chicaweekendje en prachtig trouwfeest. Foto's volgen, denk alvast Johnny Camione l' Amoroso, Gentse dokken en tien opgedraaide en opge-bollekes-klede madammen :) Dat krijg je als twee vriendinnen met elkaar besluiten te trouwen.


Op één van die nazomerochtenden (cornflakes in de mondhoeken, waar zijn die teenslippers en een trein die binnen 10 minuten staat te vertrekken) werden het lief en ik verrast. 
Wie had daar met zijn vettige pollen op onze ruit getekend? 
Tip: we wonen in wat onze vrienden 'de boomhut' noemen, op zo'n dikke 2 meter van de grond.

Nooit gedacht dat onze naakte vrienden van het oude huis ons zover zouden achtervolgen.


Terwijl ik hier met een berg zon in mijn hart afwezig zat te zijn, deden drie blogmadammen van tikkerke en kreeg ik de vraag om eens iets over mezelf te vertellen.
Bedankt voor de curieuzeneuzigheid Karen, Emilie en Cornelie!
Lijstjes zijn hieraan voorafgegaan, een klaagmuur vol uit de voegen gebarsten briefjes. Ahum :)


1. Ken je die videoclip van Blind Melon/No rain, met die bij in turnpak? 
Denk de bril weg, en dat was ik in het eerste leerjaar, zonder bril weliswaar, wel een beetje mollig.
Ik deed toen al graag van toneelke, we speelden het stuk Alfred J. Kwak van Herman Van Veen, en ik was één van de zingende zoemende bijen. Ik vind het nog altijd geweldig om eens het vel van een ander aan te doen, al komt het er de laatste jaren soms te weinig van.


2. Van te weinig verkleedgerief is anders geen sprake. Na meerdere verhuizingen kan ik van een tiental overvolle verkleedkoffers nog steeds moeilijk afstand doen. Menig kledingsstuk is ook al van mijn kleerkast naar mijn verkleedkoffer verhuisd, nog meniger omgekeerd. De pruiken blijven voorlopig nog waar ze zijn, maar in een stad waar niemand mij kent zou ik al eens een bril met plastieken glazen durven opzetten. Sjans dat ik veel volk ken in nog meer steden ;-)


3. En met die koffers ben ikzelf ook al enige keren verhuisd. 8 keer welgeteld. Terwijl dat mij vroeger als kind één van de grootste verschrikkingen leek, van huis te wisselen, zie ik er nu ook wel fijne kantjes van. Enkele toch. Mail me gerust voor al uw morele verhuisbijstand.


4. Ik werk met computers en letters, ook al heb ik eigenlijk geen zittend computergat en loens ik een beetje na een dag cijfers op een scherm.
Twee jaar gelden heb ik dan ook van ommezwaai gedaan, en nu combineer ik de gatzitterij met lerares-in-wording zijn. Want via afstandsonderwijs kan je tegenwoordig worden wat je wil - zelfs vroedvrouw.
Soms zwaar, studeren en werken, maar vooral ongelooflijk spannend. Het is een kinderdroom die uitkomt om helemaal tijdvergetend (wat is een lesuur kort!) voor de klas te staan.


5. Op tijd komen is niet mijn sterkste. Ken je dat spelletje van raad eens een minuut? Tja...


6. Een goede reden om te laat te komen vind ik 'ik moest mijn boek nog uitlezen'. Een boek laat zich niet zomaar wegleggen, zeker niet als je bijna op het einde zit. Ik lees heel graag en zet mijn boeken op kleur in de boekenkast. 
Het boek dat ik vanochtend uitlas op de pendeltrein was Cold Spring Harbor van Richard Yates, die je wellicht kent van Revolutionary Road. Niemand kan schrijven als die man. Heel mooi.
Eerste zin:
"Alle zorgen om Evan Shepards onbehouwen jeugd werden goedgemaakt toen hij op zijn zeventiende, in 1935, verliefd werd op auto's."


7. Ik heb mijn broek gesleten in het jeugdwerk, speelpleinwerk. Als kind vond ik het een grote verschrikking. Ik ben welgeteld één middag naar het speelplein gegaan, maar vanaf een jaar of 16 werd dat plots een ongelooflijke uitlaatklep. Ik heb er meer geleerd dan in mijn vier euh zes jaar op de uniefbanken...


8. Over broeken gesproken, ik draag zelden de een broek, aan rokken echter geen gebrek in de kleerkast.


9. Op tram 3 gaan zitten vond ik echt louterend, ik kan het iedereen aanraden. Je vraagt je minder af waar die tram naartoe rijdt, maar geniet des te meer van met je hoofd uit het raampje hangen en van het uitzicht te genieten. Bij onze trams moet je daarvoor nogal halsbrekende toeren uithalen, maar de oude Portugese trammetjes zijn hiervoor uiterst geschikt.


10. Tijdens die startrit op tram 3 heb ik de televisie uit de ruit gegooid - bij wijze van spreken, we kijken er wel nog dvd's op, maar weg met antennes, kabels en digiboxen. 
Een verademing, echt.

Zo, en dan is het nog mijn beurt om nieuwsgierig te zijn, dus gooi ik het stokje door naar 
° Spiegelstiksels
° Sotlikes
° Janina

Les vacances de Mme bOuton

Weg met de winterbloeZz, leve de vakantie!
Ik droomde van warme oorden en pasta met uitzicht op een haaibaai, maar het werd een hartverwarmende week op eigen bodem.


Eerst ging het richting Dardennen, naar dit fijne huisje met deze fijne juffer. Een fantastische plek, waar taart gebakken werd, de stoof knetterde en er stevig geboswandeld werd. Door dal en over berg, langs polkadot vliegenzwammen, dampende koeien en...

Foto: oso_polar

een hert.


Terwijl het lief een wildplasje stond te doen, en ondergetekende haar blik - zoals dat hoort - afwendde naar den einder, stond het daar. Op niet meer dan 10 flinke passen verwijderd. 
Hert en ik hielden beiden onze adem in, wisselden een blik, en toen tippelde het behoedzaam weer het bos in. Bij het horen van mijn daaropvolgende huppelkreten 'Een hert, een hert!' zipte het lief snel (n.v.d.r. en pijnloos) de gulp dicht, maar het wonder was al geschied, en weer verschwunden. 
In ware van vlees en bloed stijl probeerden we voorzichtig nog een hertglimp op te vangen, maar het prachtige dier was alweer... den bos in.


De Gentse dagen daarna waren lang en breed gevuld met uitslapen, lang ontbijten met een kraakverse krant, en dan: zien wat de dag brengt. 


Van het bos ging het naar het Gentse STAM, de Brugse Van Eyck en het Caemersklooster.
En met de liefste kleine man: een middagje Pierke Pierlala.

Echt jeugdsentiment (waar is de tijd van de rondtrekkende poppenkastvoorstelling in het parochiecentrum?), met een vette knipoog voor de grote kijkers. Een aanrader!


Kleve de vakantie, al was ik graag nog iets langer blijven plakken.

Herfst is...

...paddenstoelentijd!

Gekocht in dit kleine winkeltje.

En intussen werden hier vliegende snorren gesignaleerd. 

Oppassen geblazen wanneer je vandaag wandelen gaat, want voor je het weet...

(wordt vervolgd)

Geniet van een prachtige dag met een goudgeel randje!

Ze zijn naakt (the sequel)

... en hebben het precies verstaan.

Ik hou van de radio

Mist rond het huis, rond mijn fiets 's morgens, in mijn hoofd 's avonds,...
echt herfstweer!


Vorige week was ik nog in wat op dat moment de meest zonnige stad van Europa leek, wat een deugd deed dat. De mensen aten er 's middags, 's namiddags én 's avonds de meest heerlijke taarten (kaastaart met bessen op kop), de straten waren er breed en vol klingelingetrammetjes en de stad ademde groen en verborgen hoekjes. Ik was er om te werken maar kon gelukkig ook wat van de sfeer opsnuiven.
Nog één tip: als de mensen er dankje zeggen lijkt dat zowat op het Westvlaamse "'t sien koeie". Wat dan weer een ezelsbrug van jewelste is. 
Maar zo zag het er daar zo'n beetje uit.

Maar terug naar de Vlaamse herfst...
Geen beter moment om dicht bij de radio te schuiven op een avond als deze. 
Met... een goed boek, of nog beter, een radioboek. 

Alle verhalen zijn speciaal voor Radioboeken.eu geschreven, en worden live opgenomen. 
En met een beetje geluk kan je ze zelfs live op je radio beluisteren. 






Verder ook nog getest en goedgekeurd, inslapen met een radioboek. Na amper vijf minuten was ik vertrokken, en je houdt er geen stijve nek en verfrommelde kussens-ter-ondersteuning of gefrons-om-het-licht-in-je-bedpartners-ogen aan over.

Foto: Cubagallery

Ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat ik geen radio heb, maar me wel dolgraag deze zou aanschaffen. Tot dan doe ik het met de internetradio en bokskes die overal vanaf vallen wegens te licht en niet stabiel. Maar genieten is het, en weg mist!