Fridafuif

Frida's neefjes keken al weken uit naar wat zij zelf de Fridafuif noemden.

Dik 5 maanden nadat ze haar eerste gilletje slaakte, maar eigenlijk heel fijn zo'n 'verlaat' feest. Iedereen lekker uitgeslapen en Frida zelf die ook met volle teugen van zoveel aandacht genoot.

Je zou van minder, met zoveel oetsiekoetsie gezichten die je van alle kanten toelachen, veel te veel cadeautjes en een eigen nummer (dank je Mr. Mitchell!) als kers op de taart.

Lieve tanties, peeties en oma's zorgden mee voor een goed gevulde desserttafel. Ik sloeg weken op voorhand aan het pompondraaien, goed voor meters pomponslingers, bloemen en frida's feesttaart topper. Die feesttaart, dat was een reuze biscuit met een vleugje smurfentaartsmaak: slagroom, abrikozen en witte chocolade, mmm.

Een dag met een zonnegeel gouden randje (waar Frida achteraf nog 2 dagen van moest bekomen)... 

Een wolkje in mijn koffie

Ik drink mijn koffie verkeerd. Als kind leerden broer en ik melk drinken met een zwart wolkje koffie erin. Een donderwolkje dus. En dat is altijd zo gebleven bij mij. Broer profiteerde daar dikwijls van om zijn speculaas even te soppen bij mij, met een modderbodempje koek als gevolg. Maar ik dwaal af.

Enkele weken geleden, een wolkje op mijn revers, ging ik een ontbijten bij Clouds in my coffee. Een geweldige hangplek met een geweldige naam in Saint-Amandsberg, of all places.
De übersympatische koffiedame viel als een blok voor dat wolkje - het opgespelde - en plannen werden gemaakt.

Ik liet me even gaan en maakte meteen een volledig setje, drie weerstoestanden indachtig. Hoe je zo'n shrinkel maakt lees je hier. In plaats van zilverpapier gebruikte ik deze keer bakpapier, dat ik over de bodem van een springvorm spande. Papier op de bodem, springvorm erop.
Je shrinkel kleeft minder en komt makkelijker los, een ontdekking.

Zij kent al die wolken volgens mij met naam en toenaam. Ik ben benieuwd wanneer de eerste donderwolk daar in Sint-Amandsberg de kop zal opsteken.

Seizoenen

Met mijn hoofd zit ik al tussen de paaslelies en de kippeneitjes. De natuur werkt nog niet echt mee (hoewel we op de boerenmarkt vanochtend een reuzenei kochten van een wel heel enthousiaste kip/de eierdoos kon niet meer toe). Maar een stageweek in het eerste leerjaar komt eraan met als thema... Pasen. 
Om wat op gang te komen, ging ik snuffelen in enkele fijne boekenwinkels. En daar viel mijn oog op Blexbolex' Seizoenen.

Het lijkt een boek uit de jaren stillekens, maar dat is het niet. Kijk je even mee?

Prachtig toch? 

Heb je leuke lente/paasboekentips, vuur ze maar af!

Mijn held

Na het bloeden volgde het heldendom...

Voor nostalgische romantiek moet u bij haar zijn!

Kikker zweeft

Kikkervrienden. Vonden jullie kikker ook al zo verdacht stil? Dat zit zo...

Vlak voor de zomer kreeg kikker een hele berg kikkerpost. Jullie schreven hem lieve groetjes, stuurden prenten van andere kikkers die hem met blinkoogjes aanstaarden, postten hartjes... Kikker wist niet waar hij het had. En voor we het goed en wel beseften, stond hij niet meer met beide poten op de grond.

Kikker ging een beetje zweven...

Eerst dachten we dat het een bevlieging was.

Maar hij ging hoger en hoger. Wou niet meer naar beneden komen. Zat met zijn kop helemaal in de wolken. Superheld ten voeten uit.

Toen kwam de dag dat we onze kikkervrienden gingen bezoeken. De valiezen stonden vertrekkensklaar, maar kikker wou niet mee. Zelfs het weerzien van zijn beste kikkervriend kon hem niet naar beneden lokken.

Ik ging alleen. 

De kikkervriend was erg triest, en we moesten hem een weekend lang verwennen om hem er weer wat bovenop te helpen.

Toen ik weer thuis kwam, zocht ik op alle kasten, lampen, achter de gordijnen, maar geen spoor van een vliegende kikker. Tot ik hem vond... op de grond.

Ai. Pootje gebroken.

Sindsdien houdt kikker het bed, al een hele zomer lang. 

Op 1 september mag de gips eraf. Tot dan verwen ik hem nog een beetje...

Zou hij zijn lesje geleerd hebben? Of hou ik hem nog even ver weg van alles wat naar fanmail ruikt?

Wenen maakt blij!

Zoveel te ontdekken! Eén week was véél te kort...

Portugal in de mond

Wie denkt dat Portugees een moeilijke taal is, moet eens een pasteis de nata (geheel ende gans) in z'n mond steken, en dan ' familie backeljau' mompelen.  

Maar dat zou zonde zijn van dat verrukkelijke taartje. 

In een reclameadvertentie van een tijdschrift dat al sinds mijn kindertijd bij ons passeert (de tantes hadden één gedeeld abonnement, dus die boekjes circuleerden nogal bij ons) vond ik dit recept. Bijna zo goed als het origineel, en heel gemakkelijk klaar te maken.

Wat heb je nodig?

° 80 g suiker

° 30 g bloem

° 185 ml melk

° 3 eierdooiers

° 125 ml room

° 2 zakjes vanillesuiker

° 2 pakken bladerdeeg

° bakpapier

° ovenbestendige kleine potjes (een muffinvorm valt ook te proberen)

Aan de (be)slag!

Knip rondjes uit het bakpapier en bekleed je vormpjes ermee. Ik leerde van haar dat als je rondom rond kleine knipjes geeft, je papiertje perfect past in een rond vormpje.

Bekleed je vormpjes met bladerdeeg.

Verwarm de oven op 220°.

Meng de bloem en suiker in een steelpannetje. Warm de melk op tot die goed heet is. Giet al roerend de melk bij de bloem en suiker. Zet op een zacht vuur en blijf roeren tot het mengsel ingedikt is. 

Haal de pan van het vuur, en voeg de room en de eierdooiers toe. Goed mengen.

Giet het mengsel in de bladerdeegvormpjes en bak een twintigtal minuten tot de pasteis goudbruin zijn.

Laat de taartjes afkoelen tot ze lauw zijn. Besprenkel met kaneel en droom even weg, richting Portugese stranden.

In de wolken

Mijn hoofd is de voorbije dagen bewolkt. Geen tries'tesse, wel fluffy wolken in alle kleuren. 

En somstijds komt er zowaar een heuse confettiwolk voorbijdrijven, klaar om op de revers van een meisje vrolijk vlokjes rond te strooien.

Met masking tape kan je dus overal op plakken, zelfs op shrinkels. Hoera!

Strijk (om te lachen)

Gisteren helemaal strijk gelegen van het lachen, in geen tijden zo'n hilarisch stuk gezien.
De Schpountz: over een anti-held, de veer van de baskuul, saucissen met een been in, Louis Mariano en Napeoleon(s).

Comp. Marius, gespecialiseerd in openluchtvoorstellingen, brengt een deurenkomedie met veel deuren en nog meer komedie. De acteurs gaan erop en erover, de rekwisieten zijn schitterend en op de achtergrond huppelt er al eens een konijntje voorbij.
Nog op Theater aan Zee tot en met vrijdag!

Le temps des cerises

Oef, ik kan het nog.

De brievendief

Vandaag maar liefst twee enveloppen uit het lage Noorden in de bus gevonden! Kikkerpost.
Er was geen houden aan. Als een tijger sprong hij op de omslagen, klaar om ze in één ruk open te scheuren.
Daar gingen vodden snippers van komen... Dus hing ik ze veilig op, uit kikkerpollenbereik.

Kikkers zijn niet zo heel snel van begrip...

Het was om de muren van op te lopen.

Boos. Tja.

Maar toen ik even niet oplette sloeg de brievendief genadeloos toe.

Ik vond Kikker even later in een hoekje, met een verliefde waas in zijn ogen.

Als Kikker dat maar goed vindt...

Ps: Bedankt Martine en Sas voor de geweldige post & tips! Binnenkort meer details :)