Portugal in de mond

Wie denkt dat Portugees een moeilijke taal is, moet eens een pasteis de nata (geheel ende gans) in z'n mond steken, en dan ' familie backeljau' mompelen.  

Maar dat zou zonde zijn van dat verrukkelijke taartje. 

In een reclameadvertentie van een tijdschrift dat al sinds mijn kindertijd bij ons passeert (de tantes hadden één gedeeld abonnement, dus die boekjes circuleerden nogal bij ons) vond ik dit recept. Bijna zo goed als het origineel, en heel gemakkelijk klaar te maken.

Wat heb je nodig?

° 80 g suiker

° 30 g bloem

° 185 ml melk

° 3 eierdooiers

° 125 ml room

° 2 zakjes vanillesuiker

° 2 pakken bladerdeeg

° bakpapier

° ovenbestendige kleine potjes (een muffinvorm valt ook te proberen)

Aan de (be)slag!

Knip rondjes uit het bakpapier en bekleed je vormpjes ermee. Ik leerde van haar dat als je rondom rond kleine knipjes geeft, je papiertje perfect past in een rond vormpje.

Bekleed je vormpjes met bladerdeeg.

Verwarm de oven op 220°.

Meng de bloem en suiker in een steelpannetje. Warm de melk op tot die goed heet is. Giet al roerend de melk bij de bloem en suiker. Zet op een zacht vuur en blijf roeren tot het mengsel ingedikt is. 

Haal de pan van het vuur, en voeg de room en de eierdooiers toe. Goed mengen.

Giet het mengsel in de bladerdeegvormpjes en bak een twintigtal minuten tot de pasteis goudbruin zijn.

Laat de taartjes afkoelen tot ze lauw zijn. Besprenkel met kaneel en droom even weg, richting Portugese stranden.

Van den hond (II) - met pampers en zo

Heb je je ooit al eens afgevraagd hoe mensen op jouw blogje terecht komen? 
Hilariteit verzekerd :)
Zij berichtte vandaag al over niet nader te noemen schunnigheden in de zoekopdrachten van haar blog. Hier kwamen recentelijk maar liefst vijf mensen terecht via volgende trefwoorden.

+

En zo is iedereen bij deze weer content.

Van den hond

Ik vind honden ge-wel-dig. Echt. Dat komt niet alleen doordat ik allergisch ben aan katten. Honden zijn grappig en ontroerend tegelijk, echte pantoffelhelden met een ongelooflijk karakter waar je niet om heen kunt. 


In de reeks 'Van den hond', vandaag de onvergetelijke hond Bruno uit de wonderbaarlijke film 'Les Triplettes de Belleville'.

Bruno

Bruno is het prototype van je-trouwste-vriend hond. Madame Souza, bomma van anderhalve meter lang, doet hem als klein keuteltje cadeau aan haar kleinzoon Champion. Champion woont als garçon maudit alleen bij zijn oma. Overdag tikt er de klok, 's avonds zingt de televisie Josephine Baker. 
Madame Souza voelt aan het snorhaar op haar bovenlip dat Champion iets mist... een vriend?

Voor Bruno is het onvoorwaardelijke liefde op het eerste gezicht. Hij wordt een echte speelkameraad, een makkertje, een maatje.

Maar Champion zou geen garçon maudit zijn, als hij niet met een zucht blijft hopen dat er toch meer moet zijn in het leven...

Kleine Champion heeft immers een droom...

Hij wil kampioen worden. Wereldkampioen koereur!


Vanaf dan komt onze vriend Bruno - intussen geen keuteltje meer maar goed van poten en oren voorzien - wat meer op het achterplan. 
Terwijl de grootstad rondom hun huis groeit, en groeit, en groeit, geeft Champion zich over aan een strak trainingsschema. Bruno blijft alleen achter, trouw als een hond kan zijn, wachtend op zijn baasje.

Wanneer Champion ontvoerd wordt, kan Bruno pas echt zijn ware aard tonen. Samen met Madame Souza transformeren ze in misdaadavonturiers. Ze volgen hun neus, op zoek naar Champion. Zonder zich vragen te stellen - wat kunnen honden dat goed - steekt Bruno met Madame per boot de grote plas over, helemaal tot in Belleville. 

(Waar is Bruno?)

In Belleville blijkt Bruno een rasechte muilentrekker te zijn. Om een centje bij te verdienen, meet hij zich als een echte method actor de rol van blindgeleidehond aan.

Welke hond doet hem dat na?
En jawel, uiteindelijk toont Bruno nog maar eens zijn ware aard, wanneer hij met de staart gestrekt zijn eigen leven voor zijn baasje op het spel zet.... Spannend!

Of heeft Bruno gewoon een afkeer van Italianen...?

Wat het ook zij, Bruno is een onvergetelijke hond waar ik graag eens een toerke mee zou gaan doen.


Les triplettes de Belleville is bijna 10 jaar oud intussen, maar een film om te zien en te herbezien. Hij werd gemaakt door Sylvain Chomet, die vorig jaar ook het prachtige L'illusionist maakte, een tot dan nooit eerder verfilmd script van Jacques Tati.


Fijn weekend!